nachtgedachten

Vandaag zou ik een gesprek hebben met de directeur van een basisschool over het onderzoekje, dat deel uitmaakt van mijn scriptie. Het behelst een kort onderzoek, waarbij ongeveer tien leerlingen van de groep 1 plaatjes moeten benoemen en van samengestelde plaatjes een samenstelling vormen. Daarbij ben ik dan geïnteresseerd in de strategie die ze gebruiken, welke af te lezen is uit hun antwoorden.

Verleden week had ik naar de school gebeld en vandaag zou ik de directeur kunnen spreken. Helaas bleek hij vandaag een crematie te hebben, waardoor mijn gesprek uitgesteld is. Ik hoop maar dat het geen afstel wordt, al kan de goede man er natuurlijk helemaal niets aan doen.

Ik kan nu wel alle andere basisscholen in Amsterdam afbellen om iets achter de hand te hebben, maar dat lijkt me zo achterbaks. Rustig blijven ademhalen en wachten op zijn antwoord. Al sal reg kom…

Vanmiddag trakteerde Marcel mij op een tocht door Amsterdamse grachten met zijn nieuwe boot, maar nu ben ik weer thuis aan het werk achter de computer. Net even gekeken op de thermostaat en het is nu officieel 30 graden in de woonkamer. Maar de temperatuur daalt snel

Toen ik dit bericht las, droomde ik toch even weg dat er ondergronds Wattman op een stoomlocomotief de post Londen rondbracht. Het was een mooie droom, wat ik u zeg, maar ook u weet vast hoe het met Wattman verging (al won hij wel).

Ook hier tikt de regen tegen de ramen en huilt de wind om het huis, terwijl Songs:Ohia uit de luidsprekers talmt naar zijn Lioness. Ik word er toch wel een beetje herfstachtig van en u moet dan weten dat de herfst mijn favoriete seizoen is.

Nadat ik mijn haar had laten knippen, ben ik even de stad ingelopen. Dankzij de tip van Liesan heb ik nu bij de Xenos een goede en eenvoudige keukenrolhouder gevonden. Die dingen zien er altijd uit alsof ze ontworpen zijn voor heel andere doeleinden, maar voor€1,95 voelde ik me niet zo bekocht. Dan even kijken bij Mexx of er iets leuks bijhangt. Maar sinds ze me een waardebon van €40 hebben gestuurd, kan ik er absoluut niets meer van mijn gading vinden Teruggelopen over de Rozengracht, Gary’s zorgvuldig vermijdend (ik probeer een beetje af te vallen), kwam ik langs Nolita en zag er een knaloranje kussen voor op de bank. Twijfel, twijfel… want was ie niet te groot voor een bank. Maar het was geen probleem… mocht het kussen te groot zijn, dan kon ik de volgende dag ermee terug komen. Prachtig toch, die kleine winkeltjes. Thuisgekomen bleek een kussen van 70×70 toch iets te groot voor mijn niet al te kleine bank te zijn, morgen maar even de 50×50 ophalen. Kleur was wel prima, dus kleurenblind ben ik nog steeds niet…