Als immer gingen mijn gedachten alle kanten op, omdat het niet mijn doel was deze argumentatie te winnen. Ook ik wist geen oplossing om de problemen rond het voetbal op te lossen. Coen wilde het verbieden, te beginnen in dit dorp. Ik twijfelde. Was dat wel zo een goed idee? Zeker was, dat dat tegen hem en zijn gezin zou richten. Als hij dat hier voor elkaar zou krijgen, dan zou het niet bij een uitgebrande zolder blijven.
Op het veldje waren een paar jongens en meiden tegen een balletje aan het trappen. De wind ving de bal op en dreef hem in onze richting. Waren de problemen ook wel zo groot, als leek in de media. Er gebeurde wel eens iets, maar waren dat niet gewoon de uitwassen? De meeste wedstrijden in het land gaan toch goed? Waren zijn gedachten niet verduisterd door de gebeurtenis jaren geleden? Jesper wist het zich alleen nog te herinneren door de waarschuwingen van zijn vader.
Coen pakte zijn mes en sneed de bal open. ‘Wennen jullie er maar vast aan, straks mogen jullie nergens meer voetballen!’ Ze waren te verbaasd om te reageren, maar ik zag hun vaders al dreigend met toortsen de tocht naar het huis van Maria en Coen maken. ‘Je ziet het totaalbeeld niet meer, Coen. Jouw lijden is een doel op zich geworden.’
‘Zit het probleem dan wel in het voetbal, is het niet eerder een probleem van die gasten? Als je het voetbal verboden krijgt, zullen ze dan niet elders hun lusten gaan botvieren?’ Daar had ik hem, voor even had hij geen antwoord. Voor even dan. De gebeurtenis met zijn zoon had zo op hem ingewerkt, dat hij dat niet in kon zien. ‘Die mensen zijn niet te veranderen, het voetbal werkt als een katalysator op hun gedrag en zou daarom verboden moeten worden.’ Zijn gedrag had waarlijk de vormen van een heilige oorlog aangenomen.
‘Door je zo halsstarrig op te stellen, wek je dan niet louter wrevel op? Dat vuurwerk door jullie zolderraam de vorige week, is dat het echt allemaal waard? Maria is de hele tijd bang, dat ze op Fok! je overlijden lezen zal. Straks moeten jullie nog onderduiken, kom je misschien nog wel boven Hirsi Ali te wonen. Eigenlijk passen jullie wel prima bij elkaar. Zij is net zo koppig en streeft, net zoals jij, haar doel daardoor compleet voorbij. Je lijkt veel bijstanders te hebben, maar dat zijn de mensen die sowieso al tegen voetbal waren. Je hebt niemand van mening doen veranderen, eerder de mensen tegenover elkaar de stellingen laten betrekken. Dat was toch niet je bedoeling?’
Aan de andere kant van het grasveld zonk de zon langzaam onder de horizon. Het gras was wat vochtig aan het worden, maar Coen leek het niet te merken. ‘Iedereen heeft de afgelopen week toch weer gezien, wat voor uitwerking deze sport, zoals jij het blijft noemen, heeft op de mensen? Er komt alleen maar narigheid van en zou verboden moeten worden. Daarom alleen al zal ik niet wijken, voordat ik dat voor elkaar gekregen heb. De kinderen moeten weer veilig kunnen sporten.’ Door het over de kleintjes te hebben, trachtte hij op mijn gevoel te werken. Voorzichtig probeerde ik hem evenwel te bewegen naar genuanceerdere meningen, maar hij wilde er niets van weten.
‘Als waar is wat je zegt, dan zouden die anderen de relschoppers tot de orde moeten roepen. In ieder geval zouden ze zich in het openbaar van hen moeten distantiëren. Als ze een minderheid vormen, zou dat toch gemakkelijk kunnen?’ De waarheid was, dat de meeste wedstrijden vreedzaam verlopen, maar dat wilde er bij hem niet in. Dat was louter propaganda van de bond, die geen invloed wenste te verliezen en de problemen onder de grasmat veegde.
‘Hem werd het door Coen verboden ooit nog in de buurt van een voetbalveldje te komen. Die paar seconden, dat onze Jesper daar op het veld lag, hebben hem enorm veranderd. Midden in de nacht kon hij wakker worden, zich afvragend waar onze zoon was. Dan moest hij even naar zijn kamer gaan, om zich ervan te vergewissen dat Jes later weer bijgekomen was en daar rustig lag te slapen. En hij wilde zo graag voetballen. Hij stelde Coen zelfs voor het blok te kiezen tussen voetbal en ballet. Tot zijn stomme verbazing was Jesper dezelfde middag nog ingeschreven bij die balletstudio in het dorp.’
Maria kan er nu wel enigszins om lachen, maar haar gezicht betrekt sneller dan het opklaarde. ‘Kun jij niet een keer met hem praten gaan, hij lijkt door te schieten in zijn bezorgdheid. Dat hij zijn eigen zoon nog wil beschermen tegen de boze buitenwereld, daar wil ik nog in meegaan. Toen ik het hoorde, sloeg ook mijn hart een keer of wat over. Maar mag hij dan anderen hun plezier in het spel ontnemen, omdat hij zoiets verschrikkelijks voor zijn ogen heeft moeten zien gebeuren? Wil je proberen hem tot rede te bewegen, voordat er iets ergs met hem gebeurd? Wil je me dat beloven?’
De tweede helft was slechts een paar minuten oud, dat het tweede doelpunt viel. ‘Dat was zuiver buitenspel,’ schreeuwde de rood aanlopende slagerszoon uit het andere dorp, ‘Wil je soms de bril van mijn pa lenen, scheids?’ De arbiter deed alsof hij het niet gehoord had, waarop hij nog roder aanliep en hun grensrechter naar de scheidsrechter liet lopen om hem op andere gedachten te brengen.
Na een kort gesprek keek de grensrechter vragend de slagersjongen aan, die daarop bijkans ontplofte en uit pure frustratie zijn bierglas richting scheidsrechter gooide. Het glas kwam midden in het gezicht van Coens broer, die in de verdediging speelde, terecht, die daarop bloedend tegen de vlakte ging. In een reflex liep het zoontje van Coen het veld op, bevreesd om wat er met zijn oom gebeurd was.
Wat hij niet gezien had, en niet had kunnen weten, was dat de slagerszoon met zijn vrienden het veld op was gebriest richting de scheidsrechter. Zijn vader had dat wel bemerkt en rende naar hem toe, bang voor wat drank in de man teweeg brengen kon. Een imposante vriend van de slagersjongen keek om.
Daarna ging alles te snel. De groep jongens kwam als een dolle stier op Coen afgestormd, waarop zijn vrienden hem te hulp wilden snellen. Eerst werd er louter geschreeuwd en heftig gebaard, daar bleef het echter niet bij. Nadat de politie de partijen met de wapenstok uit elkaar had weten te krijgen, bleef zijn zoontje ogenschijnlijk roerloos op het groene gras liggen.