nachtgedachten

Op 15 mei 1871 werd paragraaf 175 aan het Duitse wetboek van strafrecht toegevoegd, welke seksuele handelingen tussen mannen verbood.

In 1935 werd het artikel door de Nazi’s uitgebreid, zodat rechters ook straffen konden opleggen voor homoseksuele handelingen zonder daadwerkelijk fysiek contact. Hierdoor steeg het aantal veroordelingen dat jaar alleen naar 8.000 veroordelingen. De veroordeelden werden naar concentratiekampen gedeporteerd, slechts 4.000 mannen hebben deze overleefd. Na de overwinning op de Nazi’s werden de op Duits grondgebied geïnterneerde mannen niet bevrijd, maar gedwongen om de aan hen vóór de oorlog opgelegde straffen alsnog uit te zitten.

Oost-Duitsland verwijderde in 1950 alle Nazi-wijzigingen aan het artikel uit haar wetboek, terwijl in West-Duitsland tot 1969 Paragraaf 175 ongewijzigd gehanteerd werd. Tussen 1945 en 1969 werden 100.000 mannen op basis van dit artikel verdacht van verboden handelingen, velen van deze groep pleegden daarop zelfmoord. In 1969 verzachtte West-Duitsland dit artikel door een minimumleeftijd van 21 jaar in te stellen, deze grens werd in 1973 zelfs bijgesteld naar 18 jaar. Pas na de hereniging van West- en Oost-Duitsland werd de gehele paragraaf geschrapt, waarmee de minimumleeftijd waarop iemand vrijwillig seksuele handelingen met een ander persoon mocht verrichten op 14 jaar gesteld werd.

In 2000 waren nog 10 van de kampoverlevenden in leven. Vijf van hen vertellen in de documentaire Paragraph 175 voor het eerst hun verhaal. Op 17 mei 2002 werd een speciale wet aangenomen, die door de Nazi’s veroordeelde homoseksuelen generaal pardon verleende.

Van al de mensen die in de overvolle Kalverstraat aan het winkelen waren, botsten wij tegen elkaar. Met twee volle tassen was je juist de Zara uitgelopen.

Je droeg een bruin leren jasje en een rok tot net boven je knieën. Die prachtige suède laarzen daaronder verhulden je heerlijk Hollandse benen. Ze zaten tot net onder je knieën, waardoor je lange kousen bijna te zien waren.

Mijn bril vond je wel wat. “Wanneer zestig procent van de bevolking brildragend is, dan kun je dat geen fetisj meer noemen.” Je giechelde bijkans meisjesachtig. “Dan zou dat hetzelfde zijn, als opgegeild worden door iemands ademhaling.”

Langzaam trok ik de rits naar beneden. Mijn handen voelden al tintelend de lichte transpiratie van tussen je heerlijke achterwerk naar je stevige dijbenen. Je rok viel over de laarzen op de grond. Met ene been stapte je eruit, waarna de andere met een boog het kledingstuk op de volle tassen naast de keukentafel wist te laten belanden.

Je kousen waren een Schotse ruit in geel en lichtblauw. Mijn handen wreven over het suède dat je kuiten omspanden. Kreunend keek ik je verders nakende lichaam omhoog, waar een zilte vloeistof langzaam langs je krullend haar naar beneden druppelde. Je trok me omhoog en plaatste de bril weer op mijn neus. “Dan zal ik de laarzen aanhouden”, fluisterde je.

Je keerde me je rug toe en spreidde je gelaarsde benen. Met ene hand hield je het andere eind van de keukentafel reeds vast, terwijl je me met je andere naar binnen leidde.

Post coitum omne animal triste est, sive gallus et mulier.
(Claudius Galenus, 131 – 201)

Onderweg naar werk stopte ik bij de Coffeecompany om goed wakker te worden met een Cinnamon Ristretto. De werknemer begon de gemalen koffie in de espressomachine aan te stampen, dat je me in de nauwe doorgang naar de melk en suiker voorbijliep. Brutaal keek je me recht in de ogen aan, wat mij de houten vloer, enigszins rood aangelopen, uitvoerig deed bestuderen.

Langzaam dwaalden mijn ogen richting je kurken teenslippers, waarin twee prachtige voeten met ongelakte tenen verborgen lagen. Twee waterdruppels verraadden, dat ook jij vanmorgen het Bredius bezocht moest hebben. Dromerig zwierven mijn ogen omhoog langs je ranke gladgeschoren, enigszins gespierde, eindeloos lijkende benen. Wat moesten die wonderprachtig aanvoelen, als ze tegen de mijne zouden schuren.

‘Ook goedemorgen!’ Met de gevonden suikerzakjes liep je, een twinkeling in de ogen, vlak langs me terug naar je zitplaats. Wat voelde ik me betrapt…

Heb je ooit een hulpmiddel gebruikt tijdens de sex?
Nog enigszins naar adem zoekend keek ze me van bovenaf aan en legde een vinger op mijn mond. ‘Niet vragen, dat is helemaal nergens voor nodig.’ Het glinsterende zout likte ik van haar borsten. ‘Maar ik heb er wel enorme trek van gekregen.’ Langzaam voelde ik me uit haar gaan, wat mijn rug deed krommen. Ze gooide me een keukenpapiertje toe.

‘Het is wel wat zacht geworden, maar dat is hij daar nu ook nog.’ Met haar vinger maakte ze een donkerbruine streep op mijn voorhoofd en glimlachte. Het ijs voelde warm aan. Ze schrok even van de koude handen, die haar buik verkoeling brachten, maar liet me verder gaan. Verder naar beneden.

‘Wat was je van plan daar te gaan doen?’ Haar gniffelende stem deed me haar van tussen haar dijen vandaan aanstaren en zo kreeg ik de volle laag zacht ijs in mijn gezicht gegooid. Met mijn tong likte ik de chocola van mijn neus en lachte, dat dit oorlog betekende. Ze vluchtte daarop de keuken in, maar kon de klodders niet allemaal ontwijken.

‘Durf je wel, tegen zo een onschuldig klein meisje.’ Haar ogen loensten allesbehalve onschuldig. Een koude hand voelde of ze daar nog steeds met tweeën waren, de andere legde ze op mijn borst en duwde me gedwee naar beneden. ‘Als klein kind maakte ik altijd kleine torentjes van ijs,’ met haar ijzige handen masseerde ze er weer leven in, ‘en hapte die dan in een keer naar binnen.’ Dat was ze duidelijk nog niet verleerd.

Zou je overwegen om (opnieuw) een hulpmiddel bij de sex te gebruiken?
Vooraf moet je niet na gaan denken, dat je de troep die je gaat maken, ook nog eens moet gaan schoonmaken. We zijn de volgende dag nog uren bezig geweest de keuken van ijs en honing te ontdoen. Hadden we het anders niet gedaan? Doe niet zo gek, natuurlijk niet.

Wat is je meest ondeugende fantasie/kinky wens?
Al de kaarsen rondom het bed zijn door hem met ene lucifer aangestoken. Ze dooft de vlam in haar hand, kijkt hem opgewonden aan en reikt hem de lucifer met open handen aan. Om haar ene pols wikkelt hij een sjaal en maakt deze vast aan de bedspijlen. De andere hand houdt ze boven een kaars. Een beetje pijn is fijn, is een uitdaging. Met zijn voorhoofd raakt hij haar hand aan, kust deze bijna niet en wikkelt hier een andere sjaal om de pols. Plagend komt haar tong naar buiten, haar dijen nodigen hem naar binnen. Hij zoent haar.

Langzaam pakt hij een van de kaarsen en laat langzaam en voorzichtig het vet op haar borsten druipen. Er gaat een siddering door haar lichaam. Hij kijkt haar aan, ze geeft hem een knipoog. Trager laat hij de kaars over haar dwalen, ze laat een zucht bij elke druppel.

‘Neem me,’ fluistert ze ademloos, ‘nu.’ Hij neemt de vlam tussen zijn vingers en legt de kaars op het bord neer. Haar benen dwingen hem haar diep binnen te dringen. ‘Zo ja, nog heel even.’ Ze wil hem aanraken, maar ze is gebonden. Ze wil zijn tong voelen, maar hij is daarvoor te ver weg. Het enige dat ze nu nog wil, is hem zo diep mogelijk voelen komen.

Ze verstevigt haar grip en beveelt hem zachtjes niet meer te bewegen. Met haar voeten pakt ze een brandende kaars en beweegt deze langzaam omhoog. ‘Rustig maar, ik weet wat ik doe.’ Hij voelt de vlam rakelings langs zijn lichaam gaan. Wanneer hij het kaarsvet over zijn rug voelt druipen, moet hij zich overgeven. ‘Je was er bijna en nu voel ik je helemaal.’

Van wie heb je dit Catch the Dildo-stokje gekregen?
Het stokje heb ik gekregen van Aukje, omdat ik nieuwsgierig geworden was waar dat zoemende geluid vandaan kwam.

Aan wie geef je de dildo door?
Doorgeven doe ik de dildo niet. Hij staat hier op het besneeuwde balkon, waar mevrouw Sannet en mejuffrouw Pebbles hem kunnen ophalen voor eigen gebruik. Als ze dat willen.