nachtgedachten

Toen ik dit bericht las, droomde ik toch even weg dat er ondergronds Wattman op een stoomlocomotief de post Londen rondbracht. Het was een mooie droom, wat ik u zeg, maar ook u weet vast hoe het met Wattman verging (al won hij wel).

In Het Parool van vanavond staat een schokkend bericht. De gemeenteraad van Amsterdam heeft besloten om na de verkiezingen voor de provinciale staten over te gaan op het stemmen per computer. Bleh, ik wil gewoon met een rood potlood aan een kettinkje een vakje rood kleuren op dat onhandig grote vel papier. Meneer Sonneberg, waar is heden ten dage de romantiek gebleven in het stemmen? Ik neem dan gewoon een rood potlood mee van huis en kleur het vakje op het scherm ermee vol. Wie onderneemt er aktie tegen het ondermijnen van onze traditie? Red het stempotlood!

Gisteren even een wandeling naar de Rozengracht gemaakt, moest er even uit. Je waardeert pas het gewone slenteren, wanneer je dat een tijd niet zonder straf hebt kunnen doen.

Even langs geweest bij de Plaatboef en de muziek uit de film Ramses gekocht, een cd-collectie is niet compleet zonder de emotionele en Romantische muziek van Ramses. Ik weet niet of ik naar de documentaire over hem zou willen gaan kijken, je wilt hem immers blijven herinneren zoals hij zo vaak op televisie verscheen. En dan wil je niet weten over zijn gewezen alcoholprobleem of over de aftakeling van zijn lichaam in het verzorgingstehuis.

Boudewijn Büch is zaterdag overleden. Je kunt het niet bevatten dat iemand er van de één op de andere dag niet meer zijn kan, dat het eigenlijk een klein wonder is dat we elke dag weer levend wakker worden. Rondom Büch zingen er een hoop verhalen rond, en nog meer verhalen komen er nu naar boven. Ik wil die verhalen niet weten, ik wil hem blijvend herinneren zoals eenieder hem nu nog weet te herinneren. Hem herinneren als de wat warrige oom met allerlei vreemde obsessies en die grote verzameling. En met die liefde voor de Rolling Stones, die je pas begreep wanneer hij er passievol over begon te praten. Muziek als medicijn, wellicht.

Ik ben dan zo bang / Dat de eenzaamheid zal blijven / Dat ik altijd zo zal lopen / Op onmogelijke uren / Dat ik eraan zal wennen / Dat dit zal blijven duren.

Koninginnedag 2002

daar zijn ze
moet je ze zien
ze doen het goed

en daar stond ik
dat was mijn plaats
naast haar

Ik weet niet wie ervoor gezorgd hebben dat Komrij tot dichter des vaderlands verkozen is, ik blijf erbij dat Rutger Kopland een veel betere keuze geweest zou zijn. Het gedicht naar aanleiding van prins Claus:

Bij de dood van een prins

Werd hij niet, toen liefde hem tot ons voerde,
Met geweld en hatelijkheid verwelkomd?
Vreemdeling te midden van volk dat niet vroeg
Naar wat hij zelf dacht
Oude wonden eerde hij prinsgewijs, door
Sinds die dag het volk tegemoet te treden
Met discretie, intelligentie, humor-
Vreemde talenten.
Nu hij dood is lijkt ook zijn aard begraven:
Wrok en kleinheid maken opnieuw de dienst uit.
Tranen zie ik? Valt van dit volk de rouwklacht
Nog te vertrouwen?

vatte volgens mij niet het gevoel dat bij mij leeft. Een dichter mag best kritisch zijn, maar is dat ook de taak van de dichter des vaderlands? De woorden van Claus tijdens Koninginnedag, verwoordt door Huub Oosterhuis tijdens de dienst in Delft, gaven dat gevoel zoveel beter weer. Ik vraag me af wat Kopland geschreven zou hebben.