nachtgedachten

In de namiddag-editie werd een reporter van het Radio1Journaal over de boekenmarkt van Deventer geleid. We leerden, dat deze boekenmarkt de grootste van Europa was, waar voor iedereen wat te vinden zou moeten zijn. De geluidsbeelden van de reportage brachten ons de sfeer van een gemoedelijk dorpsplein.

Een vrouw in bloemetjesjurk sprak de reporter daar op dat plein aan. Hij verwonderde zich, waarom ze een huishoudtrapje bij zich had. De vrouw bleek de gedichtenfluisteraarster te zijn, ze fluisterde de liefhebber op ieder gewenste hoogte een gedicht in. Als een vrouw te lang mocht zijn, dan ging ze op het trapje staan en als een man kleiner zou zijn, dan mocht hij het trapje betreden. Zo lief en gemoedelijk, deze fluisteraarster zou je zo in je armen willen sluiten.

Terwijl in het westen van het land de Amsterdam Pride en Monaco aan de Maas luidruchtig het weekend teisterden, stond in het oosten midden op het plein een vrouw in bloemetjesjurk mensen gedichten in te fluisteren. Zou er in de koekstad wellicht een huis-, tuin- en keukennicht gelopen hebben, die de strijd van de emancipatiebeweging dan wel ondersteunt, maar zich in deze gemoedelijke sfeer meer op zijn gemak voelde?

(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, daar moest ik vanmorgen aan denken bij het item over vermeende discriminatie bij het solliciteren. De Commissie Gelijke Behandeling beweert, dat een bouwbedrijf in Nederland een sollicitant met een Slavische achternaam na een open sollicitatie niet zou hebben uitgenodigd, terwijl een vriend met een Nederlandse achternaam dat wel werd.

Doordat de ondervoorzitter van deze commissie, mevrouw Van de Burg, in het interview met Lucella Carasso slechts met indirecte bewijzen en insinuaties voor deze aantijging kwam, kon de interviewer haar in het vraaggesprek het vuur aan de schenen leggen. De juiste vragen werden gesteld, waardoor de gaten in het betoog zichtbaar werden.

Nu is het niet de taak van een interviewer de gesprekspartner onderuit te halen, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Daarom was ik verheugd, dat Lucella vanmorgen ons behoed heeft voor de zachte argumenten van mevrouw Van de Burg. Als we de strijd tegen discriminatie aan willen gaan, dan moeten we met harde bewijzen komen.

(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)

‘Hier zijn we wel gewend, dat de politie je standrechtelijk executeert,’ vertelde een verbaasde voorbijganger aan correspondente Marjon van Royen, ‘maar hij was niet eens zwart, niet echt zwart althans.’ Ze berichtte vanuit Brazilië, dat de 27-jarige elektricien Jean Charles de Menezes twee weken geleden in Londen door racisten in elkaar geslagen was. Doordat de politiemannen in burger waren en zich niet bekend hadden gemaakt, zou hij op het metrostation bang zijn geworden, dat deze mannen tot dezelfde groepering behoorden en hem nogmaals wilden mishandelen. Dat zou de reden van zijn vluchtgedrag geweest zijn. Bovendien hadden de agenten volgens de correspondente kunnen weten, dat de huidige temperatuur in Londen winters aan doet voor een Braziliaan en ze hier dan allemaal dikke jassen en mutsen dragen. De minister van buitenlandse zaken van het Zuid-Amerikaanse land zegt dan ook kwaad, dat zelfs in de oorlog tegen het terrorisme voorkomen moet worden, dat onschuldige mensen vermoord worden.

Vanuit Brazilië weet ze een aantal van mijn vragen te beantwoorden, maar één vraag is nog steeds niet gesteld: waarom werd de man eigenlijk geobserveerd?

(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)

Een man was in de ondergrondse van Londen neergeschoten, dat was het eerste bericht dat ik via het Radio1Journaal erover vernomen had. In mijn herinnering hadden ze de schakel met de aanslagen een week eerder niet expliciet gelegd, maar in mijn hoofd maakte ik die natuurlijk wel. In gedachten zag ik de man in zijn dikke jas met draden die verbonden waren met zijn rugtas verschrikt achterom kijken, waar de hermandad hem al omzichtig aan het insluiten was.

Het Radio1Journaal meldde later, dat de man met vijf schoten door het hoofd tot staan gebracht was. De film in mijn hoofd liet een wanhopige politieman de moeilijke beslissing nemen, terwijl de reeds overmeesterde terrorist alsnog van plan was iedereen mee zijn hel in te nemen.

Een later bericht schreef nog een flashbackscène in mijn actionmovie, waarin vanuit een safehouse de bewegingen van deze onverlaat 24 uur per dag geobserveerd werd. Een donkere mannenstem sprak onder de beelden, dat de terroristen niet langer met ons zullen durven sollen. Zeker niet nu er een ‘shoot to kill’-oekaze uitgegaan was voor de politiemacht. We konden weer rustig slapen, er werd over ons gewaakt.

Vandaag meldde Hieke Jippes in de middag-editie, dat de man helemaal niets met de aanslagen van een dag eerder te maken gehad had. Het script in mijn hoofd nam, gelijk een slechte thriller, een onverwachte wending. Had Londen wellicht van doen met aanslagen van meerdere groeperingen? Hieke vervolgde, dat de man zelfs geen explosieven op zich gedragen had en er van draden ook al geen sprake was geweest. Ook bleek het niet waar te zijn, dat er een ‘shoot to kill’-verordening uitgegaan was.

Had de man nu slechts in de verkeerde kleding met de verkeerde tas het verkeerde vervoersmiddel willen kiezen? Ik wacht af en verlaat mij op het Radio1Journaal.

(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)