nachtgedachten

Lieve W.,

Je was voorbestemd de zin van het leven te ontrafelen. Wanneer ik dit tegen je zei, keek je me meewarig glimlachend aan. Je antwoordde, dat we in het leven geworpen worden met beginwaarden. Vanaf dat moment moeten we ons zelfstandig zien te ontwikkelen, zonder dat we weten waarop we ons zouden moeten richten.

‘Je vindt me alleen aardig, omdat je me zo mooi vindt’, zei je eens. Dat was niet waar. Omdat je zo aardig was, nam ik het je niet kwalijk dat je zo mooi bent. Zo mooi was. Waarom je daarmee zat, ik kan het niet bevatten.

Acht jaar geleden zag ik je voor de laatste maal. De schittering in je ogen was verdwenen, alsof een ander wezen bezit van je had genomen. Wanneer er een groter idee met ons bestaat, dan kan dit nooit de bedoeling zijn geweest. Zoveel verdriet in een vrouw en geen mogelijkheid meer vinden om te schelden, schreeuwen of zelfs maar te huilen.

Ik zou respect moeten hebben voor je keuze. ‘Iedereen is verantwoordelijk voor de eigen keuzes en zou de vrijheid moeten krijgen, die keuzes te kunnen maken.’ Ik probeerde je altijd daarvan te overtuigen, niet wetende dat je naar me luisterde. Jij hebt die laatste keuze gemaakt.

Ik probeer de leegte op te vullen, de afgelopen zeven jaar voelen echter als geleende tijd en de logica is zoek.

Elk moment van de dag mis ik je, elke dag opnieuw.

Alle liefs.