nachtgedachten

De stad bedenkt zich - Maria Barnas

Om niet achter te blijven ga ik wandelen. Voorzichtig
door de straten want de stad bedenkt zich

slechts een bocht op mij vooruit. Ik nader de leegte
van de nog niet ontstane stad schoorvoetend. Die

gaapt al in mij. En ringen schikken zich in hout
als rimpels en lijnen in de huid van de hand die zwaait.

Zwaaiend naar de auto raak mijn hand nog even aan
staat hij er nog wuivend de kruin als ik

heel eeuwig de hoek omga. Terwijl hij uit het zicht verglijdt
houd ik vol: het is slechts de afstand die ons scheidt. Dit

verkleint de stad kortstondig. Bij thuiskomst staat hij er nog.
Als het stille instrument en de vloer ook al van planken.

Maar het huis heeft briefpapieren wanden.
Het hout scheurt. De kastanjes vallen.

Verschenen in: Er staat een stad op, 2007