als je een landschap was
Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen - M. Vasalis
Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen
stil staan en kijken met ogen open
en languit op de harde grond gaan liggen,
er mijn gezicht op drukken en niets zeggen.
Maar ‘t meeste lijk je op de grote lucht erboven,
waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken
en op de vrije wind daartussen,
die in mijn haren woelt en mijn gezicht met kussen
bedekt, zonder te vragen, zonder te beloven.
Verschenen in: Vergezichten en gezichten, 1954.
Plaats een opmerking