nachtgedachten

Het hele terras was in blauw en wit gehuld of was op zijn minst op de hand van de Zuid-Amerikanen. Het hele terras? Op een rij zaten vijf meiden ingespannen naar de wedstrijd te kijken. De backpacks hadden ze voor de stoel gezet, de wangen geverfd in de drie kleuren van hun voetbalploeg: het rood, zwart en goud van de tegenstander.

Volkomen tegengesteld aan de rest van de terrasgangers reageerden ze op de wedstrijd, wat tot een speelse animositeit over een weer leidde. Voordat de strafschoppen genomen moesten worden, gaf een Zuid-Amerikaanse macho ze een rondje Duits bier. Dat er toch wel iets goeds uit het land van onze oosterburen afkomstig was. Hun ogen vertelden hem, dat de uitslag van de wedstrijd hem nog wel een zou kunnen verbazen.

In de verte werd de naam van het Europese land luid gescandeerd, de meiden namen het over. Het blauw en witte legioen probeerden erover heen te komen, maar dit lukte hen echter niet. Een hand werd opgestoken. De strafschoppenreeks nam een aanvang en eenieder keek weer ingespannen naar het beeldscherm.

Bij een rake strafschop van die Mannschaft veerden telkenmale slechts vijf meiden op. De rest van het terras jammerde bij weer een gestopte strafschop.

De wedstrijd was gelopen, de meiden werden gefeliciteerd en kregen vele rondjes van de beteuterde Zuid-Amerikanen. Maar dat je midden in de hoofdstad ervoor uit kon komen aanhanger van ons buurland te zijn, daar moest ik nog even aan wennen.