wolk
Wolkentaal - Hilde Keteleer
We ontvangen een herderlijk schrijven
van schaduw. Herinneren ons een hand
in de nek, die nog altijd zegt
iets zegt
iets, oud nieuws waarop we
blijven wachten.
Ach, een slapend jong meisje te zijn,
de lippen half open,
met een geur van niets om haar heen.
We blijven haken,
overtreden wetten, laten
ons betrappen op een blik
in de verte waar wolken zijn.
De handen weerloos boven
een deken, de haren
verward van schuldeloosheid.
Schrijven terug, met schaduw.
Verschenen in: Deuren, 2004.
Mieke schreef:
Fraai! Gefeliciteerd met je jubileum!
¶ Gepubliceerd op dinsdag 27 juni 2006 om 11:29 citeer