nachtgedachten

Cantona zit achter me aan een groot bureau, hij heeft een pen en papier, maar ik hoor hem niet schrijven. Ik draai me om.
‘Waarom schrijf je niet?’
‘Ik wil eerst weten wat je allemaal nog meer wilt schrijven. Pas dan kan ik er een goede brief van maken.’
‘Ik weet niet wat ik nog meer wil vertellen. Ik wil zeggen dat ik haar mis. Ze moet weten dat ik van haar hou. Ze moet weten dat ze op me kan wachten, dat ik haar niet zal teleurstellen. Daar gaat het om. Ze moet weten dat ik het wachten waard ben.’
‘Je kunt vertellen dat je werk gevonden hebt.’
Ik schud mijn hoofd.
‘Nee, dat hoeft niet. Schrijf maar dat ik bijna bij Ajax speel. Dat is goed.’
‘Je speelt bij Ajax of je speelt niet bij Ajax. Je kunt niet bijna bij Ajax spelen. Waarom vertel je niet over de club waar je nu speelt?’
‘Rap is geen goede club.’
‘Ze hebben lichtmasten, vertelde je me. Jullie voetballen zelfs als het donker is.’
‘We voetballen alleen voor ons plezier.’
‘Wat bedoel je?’
‘Rap is geen professionele club.’ Cantona lijkt me nog steeds niet te begrijpen, ik moet het zeggen: ‘Ik krijg geen geld om bij Rap te spelen. Ik speel voor niets. Het is hetzelfde als voetballen op een klein veld zonder lichtmasten in een vergeten wijk. Voor ons plezier.’ Ik heb het nog niet eerder gezegd. Het voelt als een vernedering om het zo duidelijk te zeggen, maar Cantona laat niets merken.
‘Ik wil weg bij Rap. Ik wil naar Ajax. Ajax is een professionele club. Die betaalt zijn spelers wel.’

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>