delen
Sprookje - M. Vasalis
Voor mijn moeder en dochtertje
Zij luistren beiden naar haar oud verhaal,
wondere dingen komen aangevlogen,
zichtbaar in hun verwijde ogen,
als bloemen, drijvend in een schaal.
Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar,
- het witte en het blonde haar -
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.
Verschenen in: De vogel Phoenix, 1947.
Mieke schreef:
Vertederend!
¶ Gepubliceerd op woensdag 1 februari 2006 om 11:55 citeer