nachtgedachten

En hij keek naar buiten, waar hij de witte wereld verwonderd aanschouwde. Het onverwachte wonder bracht hem van zijn stuk, zoals hij wel vaker verward door het afgelopen jaar was gedwaald.

Het jaar had hem geleefd. Niet dat het zo een slecht jaar geweest was, niet al wat hem overkomen was had een negatieve bijsmaak nagelaten. Dit jaar leek hij echter nergens vat op te krijgen, alsof de dingen ondanks hem gebeurden.

De overdekking van de kinderbewaarplaats kreeg een steeds dikkere laag sneeuw te verduren. In zijn hoofd werden de herinneringen aan sneeuwbalgevechten met de Katholieken van een straat verder helder en in breedbeeld geprojecteerd.

Hij had de dingen onder woorden proberen te brengen. Geprobeerd had hij hen die hem bezig hielden een weerwoord te geven. Het kwam niet, hij bleef te onzeker over zijn bedoelingen, te onzeker over zijn eigen gelijk, en maalde voortdurend over de juiste formulering der dingen. Hij dwaalde dieper het bos in, waar de bomen al lang niet meer van elkaar te onderscheiden waren.

Het hoofd deed hij naar buiten en stak zijn tong uit. Een sneeuwvlok smolt op zijn tong, een wonderbaarlijke tinteling maakte zich van hem meester.

Misschien maakte het ook helemaal niet uit, wat hij zeggen zou. Het was wellicht van groter belang, dat hij überhaupt wat zeggen zou. Dat hij zich bewust ervan zou zijn, dat wat hij zei voor iemand van belang zou kunnen zijn. Een uiterst vreemde gedachte voor hem.

Het flitslicht van een camera verlichtte de donkere avond. Enigszins verblind deed hij het raam weer dicht en veegde de sneeuwvlokken van zijn grijsgeruite pyamabroek. Hij schonk zichzelf een warme chocolademelk in, waarna hij aan een lang e-mailbericht begon:
‘Lieve Laura,
Het is lang geleden dat ik je geschreven heb, maar geen enkel moment ben je uit mijn gedachten verdwenen.‘