Voor 4 personen
- 500 gram magere runderlappen, in grote dobbelstenen gesneden
- zout
- peper
- 60 gram boter
- 150 gram magere rookspek, in blokjes
- 250 gram kleine uitjes, gepeld
- 250 gram kleine champignons, schoongemaakt
- 3 eetlepels bloem
- 2 teentjes knoflook
- 2 dl rode wijn
- 1 dl bouillon
- 1 laurierblad
- takje tijm
- enkele peterseliestelen
- peterselie, fijngeknipt
Strooi zout en peper over het rundvlees. Verhit de helft van de boter in een braadpan en bak het spek uit. Temper het vuur, voeg de uitjes toe en laat ze al omscheppend fruiten. Schep spek en uitjes uit de pan en houd ze apart. Fruit in het achtergebleven bakvet de champignons lichtbruin. Schep ze uit de pan en houd ze apart.
Verhit de rest van de boter in de pan en bak de blokjes vlees in kleine porties snel rondom bruin. Strooi de bloem over het vlees en pers het knoflook erboven uit. Temper het vuur en schep het vlees om totdat de bloem bruin is.
Verwarm in een pannetje de wijn en de bouillon. Roer het warme mengsel door het vlees. Bind laurierblad, tijm en peterseliestelen met een draadje aan elkaar en hang dit bouquet garni in de pan. Voeg spekjes en uitjes toe.
Leg het deksel op de pan en laat het vlees in circa 2 uur zachtjes gaar stoven. Schep de champignons en geknipte peterselie door het vlees en laat het nog enkele minuten doorstoven.
Op een doordeweekse avond drentel je na een lange werkdag door de Albert Heijn in de Amsterdamse Van Limburg Stirumstraat en sta je daar opeens in een bak vol knoeiharde peren te zoeken naar mooie exemplaren. Je kijkt rond en kijkt nog eens, maar nergens staat de prijs van deze Saint Rémy’s vermeld. Je probeert een medewerker te vinden, maar in de verste verte van deze kleine supermarkt is geen enkele te bespeuren en je verlangt terug naar de groenteman uit je jeugd.
In de gangpaden ga je op zoek en vindt een jonge vakkenvuller bezig de koffie bij te vullen. Je vertelt hem, dat wel de prijs van de handperen groots vermeld staat, deze soort is immers in de bonus, maar die zocht je niet. De jongen weet het bedrag ook niet en vraagt een dikke man met vettig grijs haar om raad. Die komt terug en verkondigt met veel misbaar, dat er een f*cking groot bord staat met de f*cking prijs erop en dat je die f*cking niet zou hebben kunnen missen.
Met grote verbijsterde ogen kijk je hem aan en vertelt kalm, in zijn bijzijn, aan de vakkenvuller, dat hij zich er niet van aan moest trekken. Dat was de prijs van handperen en de Saint Rémy is een stoofpeer, dus wie was er nu blind. De vakkenvuller glimlachte, de dikke man leek het niet te kunnen schelen. Hij had niet kunnen weten, dat er een mystery shopper voor hem stond.
Halverwege de overtocht naar de Distelkade wenkte een brede Surinaamse medewerker van het vervoersbedrijf je naar de zijkant van de pont. Nu was je al te verstrooid tussen de auto’s gaan staan, dus wellicht wilde hij je behoeden voor de optrekkende auto’s. Dat dacht je ten minste en liep enigszins beschaamd op hem toe.
Op de brede schouders van zijn donkerblauwe uniform prijkten twee witte strepen, een teken van autoriteit welke hij waarschijnlijk wel zou gebruiken gaan. ‘Gaan jullie naar een feestje aan de overkant?’ vroeg hij uiterst vriendelijk en lachte zijn hagelwitte tanden bloot. Aan zijn waarnemingsvermogen mankeerde dus nog niets.
‘Je houdt zeker wel van vis?’ Deze overgang was je iets te plots, zonder twijfel keek je hem zo mogelijk nog verstrooider aan. ‘Mijn neef werkt in IJmuiden en kan wel aan goede partij zalm voor je komen. Heb je misschien interesse?’ Dan denk je alles verwacht te hebben, maar niet dat je zoiets gevraagd zou worden op de pont naar de overkant. ‘Het is echt heerlijk en supervers. Als je trek hebt, kom dan morgen naar de Distelkade en maken we een mooi prijsje.’
Staande aan de wal keek je nog ene maal naar de man in uniform en vroeg je af, of hij nu echt serieus geweest was. Het zou toch te mooi zijn, waar kun je in Amsterdam immers nog echt verse vis bekomen? Maar gekker moest het toch eigenlijk niet worden.