nachtgedachten

Je had er met ronde letters mijn naam en adres geschreven met een donkerblauwe inkt, de envelop dichtgelikt en was naar het postkantoor gaan lopen. Waarschijnlijk had je uit de bakkerij een zoet broodje meegenomen en onderweg nog even gepraat met wat vrienden. Je had gelachen, waarschijnlijk wel. Want je wist toen al, wat ik dat moment nog moest lezen gaan. Voor jou lag het al achter je.

Het lusje van mijn jas deed ik om de knop van de kapstok en keek nog eens naar de cirkeltjes, die je altijd maakte van de puntjes op de i. De woonkamer liep ik in, waar ik de witte envelop op de tafel legde. Gezeten in de leren stoel maakte ik de veters los en deed mijn schoenen uit.

Die ochtend had je een vel briefpapier gepakt en was begonnen te schrijven. Misschien was het wel moeilijk voor je geweest om erover te beginnen, wellicht had je gehoopt dat ik er niet naar gevraagd had. Dat het niet ter sprake gekomen was en weggewaaid.

Ik bukte me, pakte mijn schoenen en stond op. De envelop lag te branden op de tafel, evenzo liep ik de gang in naar de slaapkamer en zette daar twee zwarte veterschoenen naast een paar sneakers neer. In de keuken vulde ik een glas met water en dronk het leeg, waarop ik het nogmaals vulde.

Je was begonnen te schrijven, dat het soms niet gaat, zoals we zouden verwachten of zouden willen. Dat het zo kan lopen en we er niets tegen kunnen doen. Dat het de omstandigheden waren.

Met het glas water in de hand liep ik weer terug de woonkamer in. Ik keek uit het raam naar het gebouw van de Hogeschool en nam een slok water. Op de radio sprak een sportman over de Olympische Spelen in Barcelona.

We hadden elkaar een tijdje niet kunnen zien, schreef je verder, en dan gebeuren die dingen soms.

Staande pakte ik van de tafel de envelop en scheurde deze aan de bovenkant voorzichtig open.

Misschien dat hij en ik elkaar ooit eens ontmoeten zouden, vervolgde je, ik zou hem vast heel erg aardig gevonden hebben. Je hoopte, dat we vrienden zouden kunnen blijven.

Mijn knieën werden zwak, ik viel.