nachtgedachten

De verhuisdozen stonden nog te wachten om uitgepakt te worden, toen ik die ochtend slaperig wakker werd. We hadden de avond ervoor een mening van verschil gehad. We waren er niet uitgekomen en dat blijft dan een nacht lang malen. Terwijl het hete water door het filter druppelde, deed ik de stekker van de radio in het stopcontact. Het Radio1journaal bleek je helaas gelijk te geven, de aanval op Irak was begonnen.

Een tv had ik niet, die heb ik overigens nog steeds niet. Enigszins was ik daar ook wel blij om. De beelden, die de radio in mijn hoofd schiep, waren al heftig genoeg. Het Radio1Journaal had destijds een nieuwe verslaggever, die de Arabische media in de gaten hield. Hij bleek dezelfde verwondering over de situatie over te kunnen brengen, die mij in de begindagen van de oorlog de schrik om het lijf kon doen jagen

In veel gevallen bleek Mustapha Oukbih niet al te partijdig te kunnen zijn tegenover de Koerden, wellicht kwam dit doordat hij zijn eigen interessen en verleden een rol liet spelen in zijn verslaggeving. Al ging het niet zo ver, dat hij als een soort Lawrence of Arabia Koerdistan bevrijden wilde van de Irakezen en de Turken. Zo onpartijdig kon hij nog net blijven.

De verhuisdozen zijn al lange uitgepakt en de oorlog duurt nog steeds voort, waardoor Mustapha nog vele malen op het Radio1Journaal te horen geweest is. Zijn onbevangenheid lijkt hij in de loop der tijd verloren geraakt te zijn. Tegenwoordig weet hij elke bomaanslag en iedere onthoofding op een redelijk nuchtere wijze voor ons luisteraars thuis te duiden. Ik verwonder me dan ook, hoe iemand aan zo een situatie wennen kan. Of zal dat slechts de illusie zijn, die een verslaggever ons geven wil?

(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)