Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, daar moest ik vanmorgen aan denken bij het item over vermeende discriminatie bij het solliciteren. De Commissie Gelijke Behandeling beweert, dat een bouwbedrijf in Nederland een sollicitant met een Slavische achternaam na een open sollicitatie niet zou hebben uitgenodigd, terwijl een vriend met een Nederlandse achternaam dat wel werd.
Doordat de ondervoorzitter van deze commissie, mevrouw Van de Burg, in het interview met Lucella Carasso slechts met indirecte bewijzen en insinuaties voor deze aantijging kwam, kon de interviewer haar in het vraaggesprek het vuur aan de schenen leggen. De juiste vragen werden gesteld, waardoor de gaten in het betoog zichtbaar werden.
Nu is het niet de taak van een interviewer de gesprekspartner onderuit te halen, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Daarom was ik verheugd, dat Lucella vanmorgen ons behoed heeft voor de zachte argumenten van mevrouw Van de Burg. Als we de strijd tegen discriminatie aan willen gaan, dan moeten we met harde bewijzen komen.
(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)
‘Hier zijn we wel gewend, dat de politie je standrechtelijk executeert,’ vertelde een verbaasde voorbijganger aan correspondente Marjon van Royen, ‘maar hij was niet eens zwart, niet echt zwart althans.’ Ze berichtte vanuit Brazilië, dat de 27-jarige elektricien Jean Charles de Menezes twee weken geleden in Londen door racisten in elkaar geslagen was. Doordat de politiemannen in burger waren en zich niet bekend hadden gemaakt, zou hij op het metrostation bang zijn geworden, dat deze mannen tot dezelfde groepering behoorden en hem nogmaals wilden mishandelen. Dat zou de reden van zijn vluchtgedrag geweest zijn. Bovendien hadden de agenten volgens de correspondente kunnen weten, dat de huidige temperatuur in Londen winters aan doet voor een Braziliaan en ze hier dan allemaal dikke jassen en mutsen dragen. De minister van buitenlandse zaken van het Zuid-Amerikaanse land zegt dan ook kwaad, dat zelfs in de oorlog tegen het terrorisme voorkomen moet worden, dat onschuldige mensen vermoord worden.
Vanuit Brazilië weet ze een aantal van mijn vragen te beantwoorden, maar één vraag is nog steeds niet gesteld: waarom werd de man eigenlijk geobserveerd?
(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)
Voor 4 personen
- 600 gr magere runderlappen, in blokjes
- zout
- peper
- 70 gr boter of margarine
- 5 grote uien, in dunne ringen
- 1 teentje knoflook, fijngesneden
- 2 el bloem
- 1 liter runderfond
- 2 plakjes ontbijtkoek, in blokjes
- 2 kruidnagels
- 2 blaadjes laurier
- 0,5 tl komijnzaadjes geplet
- 2 el azijn
Vlees met zout en peper bestrooien en in boter in 5-10 minuten rondom bruin bakken. Vlees uit pan scheppen en warm houden. In achtergebleven braadvet ui en knoflook circa 8 minuten bakken. Vlees in pan terugdoen. Bloem erover strooien en alles goed doorscheppen.
Fond verwarmen en over vleesmengsel schenken. Ontbijtkoek, kruidnagel, laurier, komijn en azijn toevoegen en hachee op zacht vuur 2-2,5 uur laten stoven.
Hachee serveren met gekookte aardappen en rode kool met appeltjes.
De hachee smaakt nog lekkerder als je het een dag van tevoren maakt. De smaken kunnen dan extra goed intrekken.
Een man was in de ondergrondse van Londen neergeschoten, dat was het eerste bericht dat ik via het Radio1Journaal erover vernomen had. In mijn herinnering hadden ze de schakel met de aanslagen een week eerder niet expliciet gelegd, maar in mijn hoofd maakte ik die natuurlijk wel. In gedachten zag ik de man in zijn dikke jas met draden die verbonden waren met zijn rugtas verschrikt achterom kijken, waar de hermandad hem al omzichtig aan het insluiten was.
Het Radio1Journaal meldde later, dat de man met vijf schoten door het hoofd tot staan gebracht was. De film in mijn hoofd liet een wanhopige politieman de moeilijke beslissing nemen, terwijl de reeds overmeesterde terrorist alsnog van plan was iedereen mee zijn hel in te nemen.
Een later bericht schreef nog een flashbackscène in mijn actionmovie, waarin vanuit een safehouse de bewegingen van deze onverlaat 24 uur per dag geobserveerd werd. Een donkere mannenstem sprak onder de beelden, dat de terroristen niet langer met ons zullen durven sollen. Zeker niet nu er een ‘shoot to kill’-oekaze uitgegaan was voor de politiemacht. We konden weer rustig slapen, er werd over ons gewaakt.
Vandaag meldde Hieke Jippes in de middag-editie, dat de man helemaal niets met de aanslagen van een dag eerder te maken gehad had. Het script in mijn hoofd nam, gelijk een slechte thriller, een onverwachte wending. Had Londen wellicht van doen met aanslagen van meerdere groeperingen? Hieke vervolgde, dat de man zelfs geen explosieven op zich gedragen had en er van draden ook al geen sprake was geweest. Ook bleek het niet waar te zijn, dat er een ‘shoot to kill’-verordening uitgegaan was.
Had de man nu slechts in de verkeerde kleding met de verkeerde tas het verkeerde vervoersmiddel willen kiezen? Ik wacht af en verlaat mij op het Radio1Journaal.
(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)
De verhuisdozen stonden nog te wachten om uitgepakt te worden, toen ik die ochtend slaperig wakker werd. We hadden de avond ervoor een mening van verschil gehad. We waren er niet uitgekomen en dat blijft dan een nacht lang malen. Terwijl het hete water door het filter druppelde, deed ik de stekker van de radio in het stopcontact. Het Radio1journaal bleek je helaas gelijk te geven, de aanval op Irak was begonnen.
Een tv had ik niet, die heb ik overigens nog steeds niet. Enigszins was ik daar ook wel blij om. De beelden, die de radio in mijn hoofd schiep, waren al heftig genoeg. Het Radio1Journaal had destijds een nieuwe verslaggever, die de Arabische media in de gaten hield. Hij bleek dezelfde verwondering over de situatie over te kunnen brengen, die mij in de begindagen van de oorlog de schrik om het lijf kon doen jagen
In veel gevallen bleek Mustapha Oukbih niet al te partijdig te kunnen zijn tegenover de Koerden, wellicht kwam dit doordat hij zijn eigen interessen en verleden een rol liet spelen in zijn verslaggeving. Al ging het niet zo ver, dat hij als een soort Lawrence of Arabia Koerdistan bevrijden wilde van de Irakezen en de Turken. Zo onpartijdig kon hij nog net blijven.
De verhuisdozen zijn al lange uitgepakt en de oorlog duurt nog steeds voort, waardoor Mustapha nog vele malen op het Radio1Journaal te horen geweest is. Zijn onbevangenheid lijkt hij in de loop der tijd verloren geraakt te zijn. Tegenwoordig weet hij elke bomaanslag en iedere onthoofding op een redelijk nuchtere wijze voor ons luisteraars thuis te duiden. Ik verwonder me dan ook, hoe iemand aan zo een situatie wennen kan. Of zal dat slechts de illusie zijn, die een verslaggever ons geven wil?
(oorspronkelijk gepost op FanlogRadio1Journaal)