nachtgedachten

De NL20 is een gratis uitmagazine voor Amsterdam. Het is, zeg maar, de PS voor de mensen, die het Parool niet willen kopen, met elke week weer leuke recensies over restaurants, café’s nieuwe winkeltjes en muziek. Daarnaast staan er twee vlotte interviews in en de vaste rubrieken De Paskamer en Blind Date.

Wanneer ik ’s woensdags de krant bij de sigarenman haal en meteen de nieuwe NL20 meeneem, is Blind Date de eerste rubriek die ik opsla. Het verbaast me toch elke keer weer, dat de vonk tussen de twee slachtoffers maar nooit over lijkt te slaan. Komt één van hen dan met bovengemiddelde verwachtingen binnen, zodat de ander wel tegen moet vallen? Is de romantiek uit Amsterdam verdwenen?

Soms voel je echt medelijden met een blind dater, zoals deze week. Theatermaker Richard Trevord had een blind afspraakje met ‘radiomaakster’ Eline laCroix in café Helden. Al dan niet grappig bedoeld, schijnt dit lichtgewichtje onmiddellijk gecontroleerd te hebben of de arme Richard negentien centimeter in huis had. ‘Hoe oppervlakkig kun je zijn?’, denk ik dan terloops. De jongeheer scheen niet te voldoen, waarop zij na een half uurtje vertrok met de smoes moe te zijn. Hij is daarop met vrienden de kroeg ingegaan, waar zij hem ’s nachts opbelde met de vraag of hij nu dwangmatig de hand aan zichzelf aan het slaan was. Bedenk dan nog eens, dat dit gesprekje onderdeel was van haar radioprogramma en je kon niet anders dan denken, dat zij absoluut niet spoorde. ‘Ik heb zoiets van whatever. Word volwassen, Eline!’ Een betere reactie had Richard niet geven kunnen.

Volgende week zou ik in de NL20 graag eens willen lezen, dat twee mensen een hele fijne date gehad hebben en elkaar zeker nog eens willen zien. Dat ze zichzelf de tijd gunnen elkaar te leren kennen, waaruit dan een zacht soort verliefdheid tussen hen ontstaat. Dan zou ik daar namelijk zelf ook weer in gaan geloven, want na Eline laCroix heb ik dat echt nodig.