nachtgedachten

Met een glazen pot vol papiergeld kwam Sara Kroos donderdagavond het podium van de Bellevue opgelopen. Zou het zo zijn dat we de try-out tegen zouden vinden vallen, dan mochten we ons entreegeld aan het podium eruit komen halen. Meestal zie je de opvoering in perfectie, wanneer alle scherpe kanten er al af zijn en de momenten getimed. Het lijkt dan net, alsof het de cabaretière uit de mouw is komen schudden. Daarom zijn dit soort voorstellingen zoveel spannender, je ziet haar nog wikken, twijfelen, schmieren en bijkans de bocht uitvliegen. Het is allemaal nog zo onaf, allemaal nog een tikkeltje onwennig. Maar dit chaotische maakte haar voorstelling zo onvoorstelbaar charmant.

In de pauze kwam een jonge vrouw naast me te zitten, ze kwam van buiten een sigaret te roken en vroeg tot hoe laat ik dacht, dat de voorstelling zou gaan duren. Ze had haar prachtige blonde haar in een staart gebonden, vertelde dat ze muziek doceerde aan een middelbare school en vroeg of ik Sara al eerder had zien optreden. Ze bleek een leerling van een van de begeleidingsmuzikanten geweest te zijn. Tijdens het gedeelte na de pauze dwong Sara Kroos mijn gedachten te laten gaan naar de vrouw naast mij, soms voelde ik haar zelfs naar mij kijken. Het zaallicht ging weer aan, we praatten nog wat met elkaar over de hilarische voorstelling, maar ik durfde het haar niet te vragen. Ook ik ben nog onaf.