nachtgedachten

Afgelopen winter stapte ik monter het kleedhokje van de WE binnen met een shirt. Net zoals velen met mij ben ik niet zo gek op kledingwinkels. Zo eens tot twee keer per jaar dwing ik mijzelf de winkelstraten door te lopen, in de rekken te kijken en het prijskaartje te lezen, waarna ik maar even verder kijk. Dan kom ik later nog eens terug, kijk nog eens en verman mijzelf het gordijn van het kleedhokje opzij te schuiven. Mijn overhemd deed ik uit en keek eens naar mezelf in de manshoge spiegel onder de tl-balk. Zuchtend deed ik het shirt over mijn hoofd en daarna ging het soepel over de rest van mijn bovenlichaam. Mijn ogen voorzichtig openend zag ik, dat dit was wat ik zocht. Dit zag er perfect uit, al durfde ik dat niet hardop te zeggen. Het zat goed strak, waardoor mijn buik er goed in te zien was. Mooi, dat ik dit voorlopig niet aan durfde te trekken. Met een grijns op mijn gezicht wreef ik het shirt nog eens strak, mijn handen zachtjes wiegend over de weldadige glooiing onder mijn borst.

Mijn haren nog nat van de douche ging ik vanmorgen mijn kledingkast in, de wangen rood van de opwinding. Met trillende handen pakte ik een wit shirt met lange mouwen, dat daar al zolang op lag te wachten. Ik wreef zenuwachtig met de handen door mijn haar, deed mijn ogen dicht en pakte het. De deur van de slaapkamer ging toe, waardoor ik in de spiegel mijzelf in naakte waarheid kon aanschouwen. Ik beet op mijn onderlip, deed het shirt aan en opende voorzichtig mijn ogen weer. Mijn handen wreven traag de plooien weg, vonden een weg van mijn hals, mijn borst naar mijn buik. Ik keek eens in de spiegel en zag, dat ik dit aan zou durven. Het was niet eng plat, alsof ik een sportschoolverslaafde geworden was, maar zwanger was ik ook niet meer. Tevredenheid kun je in de simpele dingen vinden.