De tweede helft was slechts een paar minuten oud, dat het tweede doelpunt viel. ‘Dat was zuiver buitenspel,’ schreeuwde de rood aanlopende slagerszoon uit het andere dorp, ‘Wil je soms de bril van mijn pa lenen, scheids?’ De arbiter deed alsof hij het niet gehoord had, waarop hij nog roder aanliep en hun grensrechter naar de scheidsrechter liet lopen om hem op andere gedachten te brengen.
Na een kort gesprek keek de grensrechter vragend de slagersjongen aan, die daarop bijkans ontplofte en uit pure frustratie zijn bierglas richting scheidsrechter gooide. Het glas kwam midden in het gezicht van Coens broer, die in de verdediging speelde, terecht, die daarop bloedend tegen de vlakte ging. In een reflex liep het zoontje van Coen het veld op, bevreesd om wat er met zijn oom gebeurd was.
Wat hij niet gezien had, en niet had kunnen weten, was dat de slagerszoon met zijn vrienden het veld op was gebriest richting de scheidsrechter. Zijn vader had dat wel bemerkt en rende naar hem toe, bang voor wat drank in de man teweeg brengen kon. Een imposante vriend van de slagersjongen keek om.
Daarna ging alles te snel. De groep jongens kwam als een dolle stier op Coen afgestormd, waarop zijn vrienden hem te hulp wilden snellen. Eerst werd er louter geschreeuwd en heftig gebaard, daar bleef het echter niet bij. Nadat de politie de partijen met de wapenstok uit elkaar had weten te krijgen, bleef zijn zoontje ogenschijnlijk roerloos op het groene gras liggen.
Als klein kind ging hij al aan de hand van zijn vader naar het voetbal kijken. De geur van het gekrijt gras bracht hem in hogere sferen, wat hem ook later met zijn vrienden naar het spul had doen kijken. Zelf had Coen er geen talent voor, maar met religieuze toewijding bleef hij het spel vanaf de zijlijn volgen.
Trots nam ook hij op een fraaie zaterdagmiddag zijn zoontje mee naar het speelveld. Het was de belangrijkste wedstrijd van het seizoen, de aartsrivaal uit het andere dorp kwam op bezoek. Aan het eind van de eerste helft van de wedstrijd werd de aanvaller van de thuisploeg op grove wijze onderuit gehaald, waarna hij de penalty benutte en zijn ploeg een voorsprong nemen kon.
De kermis moest nog zwaar op de levers van de mannen langs de kant gerust hebben, want de sfeer werd er grimmig. Geschreeuwd werd er en de handen gebald. Angstig floot de scheidsrechter fluks voor de rust, waarna de mannen zich een weg de kantine binnendrongen, waar de vaasjes sneller geleegd werden dan ze gevuld konden worden.
Het is waarschijnlijk voor iedereen een bekend verschijnsel. Wanneer je eenmaal gewend bent geraakt aan een bepaald product, je eigenlijk niet meer zonder kunt, dan verdwijnt het artikel uit de schappen.
In tegenstelling tot vele mensen ben ik geen voorstander van een zoetgeurend toilet en was zeer blij met Duo-activ van het merk Bref in de combinatie eucalyptus en bleek. Bij elke spoelbeurt kwam er een heerlijke muntgeur vrij, terwijl je er zeker van kon zijn, dat er echte bleek uit het andere gedeelte de wc instroomde. Ik was er verheugd over, dit was wat mijn leven dan eindelijk compleet maakte.
De vreugde was echter van korte duur, dit product is in de wijde omgeving nergens meer op de schappen te bekennen. Het is zelfs nog erger, duo-activ in welke combinatie dan ook heeft plaats moeten maken voor de variant van WC-Eend en die bevalt tot op heden niet zo, als de vertrouwde Bref dat ooit deed.
Als protest ben ik een stortbakblok gaan gebruiken. Bij elke spoelbeurt stroomt nu blauw water mijn wcpot schoon. Ook is de stortbak weer fris, zonder dat er een schuursponsje aan te pas hoeft te komen. Was het niet voor de hardnekkige blauwe vlekken onder de bril, dan zou ik Duo-activ niet eens meer missen. Nu dwalen mijn ogen in elke supermarkt langs het schap met schoonmaakartikelen, waar ik ooit Duo-activ weer hoop te vinden in de combinatie eucalyptus en bleek.
‘Mensen begrijpen vaak niet, hoe het is om de dagelijkse leiding over een multinational te hebben. Vanuit hun luie stoel denken ze, dat je dan de wereld naar je hand zetten kunt in ene dag. Ik zou zoveel macht gehad hebben, dat ik de zieken zou kunnen genezen en al de noden kunnen ledigen. Ik heb mijn best gedaan, meer doen kon ik niet.
Als de muren rond Jericho zag ik tirannieën ineen storten en nog was het niet genoeg. Wanneer een mens verandering zoekt, zal hij geneigd zijn te luisteren. Wanneer een mens vastgeroest is in patronen, zul je voorbereid moeten zijn op de lange weg. Rome is niet gebouwd in ene dag, zeggen we wel eens. Als ik gezegd zou hebben, dat ze condooms hadden moeten gebruiken. Als ik dat nu gezegd had, waren ze dat dan gaan doen? Het woord is machtig, maar de mens is koppig in zijn gedrag. Als ik in mijn tijd de rol van de vrouwen in de organisatie vergroot had, had ik dan niet de behoudende factie van mij vervreemd en waren we nog verder van huis geweest? Zulke dingen moet je ene stap tegelijk doen. Zodat ze gaan geloven, dat het ook echt zijn wil is.
Tijdens een bezoek aan de lage landen was er een heftig protest, waar ik destijds wel bevreesd door ben geraakt. Men had zelfs een prijs op mijn hoofd gezet, wat de spot ten top is. Als ik daar het leven gelaten zou hebben, dan zou dat niet het einde van de organisatie betekend hebben. Dat zou betekenen, dat er weer stappen teruggezet zouden worden. Zulke dingen hebben dat soort mensen niet doorgehad. Ze kennen geen geduld. Het schijnt zelfs, dat de maker van dat pamflet er nog steeds trots op is. ‘Waarop?’, vraag ik u, ‘Welke zegeningen kan hij tellen?’ Zijn beweging leeft niet voort in de gedachten van de mensen, heeft ook niets blijvends achtergelaten.
Wij worden dan wel eens als een moloch afgeschilderd, maar de mensen krijgen er wel iets blijvends voor terug. Zelfs nu zien mijn tegenstanders waarschijnlijk niet, dat ook mijn heengaan weer zo een kleine stap is. Een teken, dat je niet tot het einde toe hoeft te vechten, maar op een gegeven moment je verlies mag nemen. Ze zullen wel niet begrijpen, dat de rest van de wereld eerst rustig zal moeten wennen aan het idee van versterving. Vanuit hun luie stoel denken ze, dat ik de wereld naar mijn hand had kunnen zetten in ene dag. Mensen begrijpen vaak niet, hoe het is om de dagelijkse leiding te hebben over een multinational.’
‘Je doet zo onrustig, is er wat met je? Dat ben ik helemaal niet van je gewend, dat je zo tegendraads bent. Je neemt toch geen drugs, is het niet? Ik was altijd gewend, dat ik over je heen kon lopen. Het leek je niet te deren en dat kwam me, eerlijk gezegd, best wel uit. Je was er altijd voor mij, als ik je nodig had. Nu lijk je opeens een eigen mening en een eigen leven te willen hebben. Eén, die niet strookt met de mijne. Ik maak me waarlijk ongerust, dat mag je best weten. ik heb erover nagedacht en deze ontwikkeling lijkt me niet niet de goede. Voor mij niet en voor jou niet.’
‘Al wat ik zou willen, is een eigen plekje op deze wereld met een groepje mensen, dat echt om mij geeft. Het leven is geen doos chocola gebleken. Het is een spelletje landverovertje en ik heb voor het eerst schuchter mijn mes in het zand geworpen. Als dat een leven zonder jou zou blijken te zijn, dan zal dat dan maar moeten. Ik ben het zat om met iemand om te moeten gaan, die er alleen is, als ze mij nodig heeft.’
De man pakte voorzichtig de linkerhand van de vrouw en keek haar bijkans smekend om een reactie aan, maar ze leek hem niet te begrijpen. Niet te weten, welke reactie hij van haar gewild zou hebben. Op het terras kwam de zon achter de wolken vandaan en enigszins met een brok in de keel nam ik een slok van mijn thee. Ik wilde haar wel toeschreeuwen, wat hem te zeggen. Het zou zo simpel geweest zijn. Misschien wilde ze ook wel niet meer verder, omdat hij niet langer de man was, waar ze verliefd op was geworden.