nachtgedachten

De spullen die ik niet direct nodig heb, staan deels in de box beneden en deels nog bij mijn ouders in de berging. Ik kan het nog niet over mijn hart krijgen afstand te doen van wat dan ook. Soms wel, maar dan met veel pijn en moeite. Met de komst van de kleine had mijn buurman van een etage lager ruimteproblemen gekregen. Ook hij wilde niets weggooien noch ermee op de vrijmarkt gaan staan. Wellicht had de folder in de bus hem op het idee gebracht, want hij had storage-ruimte gehuurd bij een bedrijf net buiten de stad. Daarbij had hij mijn hulp nodig, want de hanenbalk kun je alleen via mijn balkon bereiken. Met mijn hoogtevrees was ik in gedachten al vallende, dus hij mocht het wiel zelf eraan hangen. Vervaarlijk met alleen zijn sokken aan zijn voeten stond hij met een voet op de rand en de andere voet op mijn plastic opstapje. Nee, hij hoefde niet vastgehouden te worden. Dat maakte hem alleen maar instabieler, waar hij een punt had.

De volgende dag zou hij gaan takelen en dan zou dezelfde dag nog het wiel er weer vanaf gehaald worden. De volgende dag kwam en ging, maar getakeld werd er niet. Ik kwam zijn vrouw tegen en ze vertelde, dat het die dag niet lukken zou gaan. Of het een probleem was, dat het er nog een paar dagen zou blijven hangen. Ach, welnee. Zolang het er daarna maar wel snel vanaf gehaald zou worden, want het maakte een hels kabaal. Dat was geen probleem, het zou allemaal voor elkaar komen. En inderdaad, een paar dagen later was duidelijk te horen, dat er spullen naar beneden getakeld werden. Ik keek van mijn balkon omlaag en zag, dat het goed ging. De volgende dag werd het touw binnengehaald en ik wachtte mijn buurman al op met een kopje koffie. De dag erop waaide het behoorlijk en regende het vervaarlijk, de koffie zette ik maar alleen voor mezelf.

Misschien dat hij de dag erop zou komen, wanneer hij me van mijn werk de trap op zou hebben horen lopen. Ach, nadat ik naderhand van zwemmen teruggekomen was, was het natuurlijk ook te donker. Maar moest ik hier nu iets van zeggen? Zou ik niet te pietluttig zijn? Ik besloot nog een dag te wachten en daarna maar eens aan te bellen. Hij zou dan ondertussen zelf wel even bij mij aangebeld hebben? Marcel was twee dagen later even voor een kop koffie en vage afspraken voor een bbq langsgekomen. Nadat ik hem uitgelaten had, ging ik toch maar eens aanbellen bij de buren. Het zijn echt schatten van mensen, het was haar man volledig ontschoten en hij zou straks even naar boven komen.

Enigszins uit zijn hum kwam hij die middag inderdaad bij mij aanbellen. Ik durfde niet eens te kijken, wat een gevaarlijke capriolen moet je met zo een hanenbalk toch altijd weer uithalen. Maar hij heeft zijn wiel terug. Ik informeerde nog hoe het nu allemaal ging enzo, waarna hij weer naar beneden ging. Ik had verwacht, dat het me zwaar op de maag zou vallen. Dat ik me bezwaard zou voelen, omdat ik iets van hem gedaan wilde krijgen. Dat die Sturm-und-Drang als een boemerang zou fungeren en de bliksem bij mij zou doen inslaan. Misschien dat ik nu wel te boek sta als de boze buurman, ik was overigens uiterst vriendelijk, maar dat gevoel heb ik toch niet zo eraan overgehouden.

Al is het ook weer niet zo, dat ik nu dagelijks bij ze over de vloer wil komen. Het blijven uiteindelijk wel mijn buren, niet mijn vrienden. Als er weer iets met de woningbouw is, dan weten we elkaar wel weer te vinden. En als Oranje speelt, natuurlijk.

Als immer gingen mijn gedachten alle kanten op, omdat het niet mijn doel was deze argumentatie te winnen. Ook ik wist geen oplossing om de problemen rond het voetbal op te lossen. Coen wilde het verbieden, te beginnen in dit dorp. Ik twijfelde. Was dat wel zo een goed idee? Zeker was, dat dat tegen hem en zijn gezin zou richten. Als hij dat hier voor elkaar zou krijgen, dan zou het niet bij een uitgebrande zolder blijven.

Op het veldje waren een paar jongens en meiden tegen een balletje aan het trappen. De wind ving de bal op en dreef hem in onze richting. Waren de problemen ook wel zo groot, als leek in de media. Er gebeurde wel eens iets, maar waren dat niet gewoon de uitwassen? De meeste wedstrijden in het land gaan toch goed? Waren zijn gedachten niet verduisterd door de gebeurtenis jaren geleden? Jesper wist het zich alleen nog te herinneren door de waarschuwingen van zijn vader.

Coen pakte zijn mes en sneed de bal open. ‘Wennen jullie er maar vast aan, straks mogen jullie nergens meer voetballen!’ Ze waren te verbaasd om te reageren, maar ik zag hun vaders al dreigend met toortsen de tocht naar het huis van Maria en Coen maken. ‘Je ziet het totaalbeeld niet meer, Coen. Jouw lijden is een doel op zich geworden.’

‘Zit het probleem dan wel in het voetbal, is het niet eerder een probleem van die gasten? Als je het voetbal verboden krijgt, zullen ze dan niet elders hun lusten gaan botvieren?’ Daar had ik hem, voor even had hij geen antwoord. Voor even dan. De gebeurtenis met zijn zoon had zo op hem ingewerkt, dat hij dat niet in kon zien. ‘Die mensen zijn niet te veranderen, het voetbal werkt als een katalysator op hun gedrag en zou daarom verboden moeten worden.’ Zijn gedrag had waarlijk de vormen van een heilige oorlog aangenomen.

‘Door je zo halsstarrig op te stellen, wek je dan niet louter wrevel op? Dat vuurwerk door jullie zolderraam de vorige week, is dat het echt allemaal waard? Maria is de hele tijd bang, dat ze op Fok! je overlijden lezen zal. Straks moeten jullie nog onderduiken, kom je misschien nog wel boven Hirsi Ali te wonen. Eigenlijk passen jullie wel prima bij elkaar. Zij is net zo koppig en streeft, net zoals jij, haar doel daardoor compleet voorbij. Je lijkt veel bijstanders te hebben, maar dat zijn de mensen die sowieso al tegen voetbal waren. Je hebt niemand van mening doen veranderen, eerder de mensen tegenover elkaar de stellingen laten betrekken. Dat was toch niet je bedoeling?’

Aan de andere kant van het grasveld zonk de zon langzaam onder de horizon. Het gras was wat vochtig aan het worden, maar Coen leek het niet te merken. ‘Iedereen heeft de afgelopen week toch weer gezien, wat voor uitwerking deze sport, zoals jij het blijft noemen, heeft op de mensen? Er komt alleen maar narigheid van en zou verboden moeten worden. Daarom alleen al zal ik niet wijken, voordat ik dat voor elkaar gekregen heb. De kinderen moeten weer veilig kunnen sporten.’ Door het over de kleintjes te hebben, trachtte hij op mijn gevoel te werken. Voorzichtig probeerde ik hem evenwel te bewegen naar genuanceerdere meningen, maar hij wilde er niets van weten.

‘Als waar is wat je zegt, dan zouden die anderen de relschoppers tot de orde moeten roepen. In ieder geval zouden ze zich in het openbaar van hen moeten distantiëren. Als ze een minderheid vormen, zou dat toch gemakkelijk kunnen?’ De waarheid was, dat de meeste wedstrijden vreedzaam verlopen, maar dat wilde er bij hem niet in. Dat was louter propaganda van de bond, die geen invloed wenste te verliezen en de problemen onder de grasmat veegde.

‘Hem werd het door Coen verboden ooit nog in de buurt van een voetbalveldje te komen. Die paar seconden, dat onze Jesper daar op het veld lag, hebben hem enorm veranderd. Midden in de nacht kon hij wakker worden, zich afvragend waar onze zoon was. Dan moest hij even naar zijn kamer gaan, om zich ervan te vergewissen dat Jes later weer bijgekomen was en daar rustig lag te slapen. En hij wilde zo graag voetballen. Hij stelde Coen zelfs voor het blok te kiezen tussen voetbal en ballet. Tot zijn stomme verbazing was Jesper dezelfde middag nog ingeschreven bij die balletstudio in het dorp.’

Maria kan er nu wel enigszins om lachen, maar haar gezicht betrekt sneller dan het opklaarde. ‘Kun jij niet een keer met hem praten gaan, hij lijkt door te schieten in zijn bezorgdheid. Dat hij zijn eigen zoon nog wil beschermen tegen de boze buitenwereld, daar wil ik nog in meegaan. Toen ik het hoorde, sloeg ook mijn hart een keer of wat over. Maar mag hij dan anderen hun plezier in het spel ontnemen, omdat hij zoiets verschrikkelijks voor zijn ogen heeft moeten zien gebeuren? Wil je proberen hem tot rede te bewegen, voordat er iets ergs met hem gebeurd? Wil je me dat beloven?’