nachtgedachten

Die ochtend was ze uit Vaticaanstad teruggekomen en bekeek hem met de ogen van een vriendin uit vroeger tijden, haar gezicht glunderend in de Mexicaanse avondschemering. ‘Je hebt me nog nooit ontmoet,’ ze nam zijn hand tussen haar beide handen, ‘maar in mijn dromen ben je als een zoon voor me.’

De oudere vrouw keek zijn novia met een veelzeggende blik aan. ‘Vertel het hem maar niet,’ vertrouwde ze haar nichtje met ontdeugende ogen toe, ‘maar in het echt is hij net zo lief.’ Zijn hand liet ze uit de hare glijden en vertelde hem, dat ze iets voor hem had meegenomen. ‘Iets, dat je altijd aan ons zal laten denken.’ In haar open hand hield ze hem een kleine kei voor. ‘Dit is voor jou en wat er ook gebeurd, je zult altijd familie zijn.’