nachtgedachten

De letters waren aan een eigen dans begonnen en draaiden hun rondjes op het computerscherm voor me. Ik wreef eens ferm in mijn ogen, de slaap moest nog even uitgesteld worden. Zovele gedachten moesten nog verwoord, zovele woorden nog geschreven. Ik reikte naar nog een sterke koffie, toen een zachte hand op mijn schouder gelegd werd. ‘Het is allemaal niet zo onmogelijk als het nu lijkt. Maak het jezelf niet zo moeilijk en neem genoegen met de bewijzen, die je al hebt.’

Achter me stond een klein meisje met een roze brilletje en rode staartjes als Pipi Langkous. Ik zou er om gelachen hebben, als haar woorden niet zo ernstig geweest waren. Ze goot de koffie in de gootsteen en ging op de rand van het bureau zitten, haar benen bungelden speels heen en weer. ‘Je moet gewoon zo denken, dat je je veronderstelling onderbouwd hebt met de argumenten en bewijzen, die je nu ter beschikking staan. Mocht er iemand met andere argumenten komen, dan kan het zijn dat je veronderstelling verworpen zal worden. Dat is wetenschap en daar kun je niets aan doen. Maar je hebt veel gegevens gevonden in de literatuur en je eigen experimenten om je veronderstelling te ondersteunen. Het is nu tijd om je onzekerheid los te laten en op basis hiervan je bevindingen te gaan schrijven. Het allemaal eens gaan afronden, want anders blijf je namelijk bezig.’

Ze wipte van het bureau en pakte mijn hand. ‘Maar nu moet je eerst rusten gaan. Koffie houdt je dan wel wakker, maar niet helder van geest’. Tegen zoveel tegelwijsheid kon ik niet op en liep aan haar hand naar de slaapkamer. Bij de deur bleef ze staan. ‘Morgen zal het je allemaal duidelijk zijn, heb vertrouwen in jezelf.’ Ze deed het licht uit en de deur dicht. En ik, ik droomde onrustig van Ms. Lischak.