nachtgedachten

Waarom hij moest controleren, dat wil ik dan nog wel begrijpen. Je maakt gebruik van de trein en dan moet je daarvoor betalen, daar was geen speld tussen te krijgen. Maar ik wilde helemaal niet met de trein mee. Ik wilde met haar wachten op de trein, die haar ver weg zou brengen van mij. Eindeloos dralen bij de deur, totdat de deuren echt dicht gingen en dan net zolang meelopen met de trein, als het perron toestond. Tenminste, als ik mijn hoofd erbij kon houden.

Ik wilde alleen met haar het perron op, haar uit mijn weekend zien vertrekken. En ik zag er toch ook helemaal niet uit als een zakkenroller? Dat kun je aan de buitenkant niet zien? Maar als ik een zakkenroller was geweest, had ik toch juist een kaartje gekocht? Waarom ik dan ook geen kaartje tot aan Muiderpoort gekocht had? Ik zuchtte nog eens diep en liet haar hand los. Ze ging de roltrap op, keek mij boven nog een laatste keer aan en werd toen door een achter haar staande vrouw het perron opgeduwd. Ze was nog zo dichtbij, maar voelde mijlen ver weg. Een perronkaartje is zeker van voor zijn tijd.