nachtgedachten

‘Ik heb niets gevonden. Slechts de nacht heb ik in mij ondervonden en in haar heb ik het nieuwe ontdekt.’ Daaraan moest ik denken, toen ik in het Stedelijk Museum naar de schilderijen van Malevich aan het kijken was. Zijn woorden maakten nog steeds een zwerftocht door mijn gedachten, dat ik bijna tegen een vervaarlijk uitziend object opliep. Het gevaarte bestond uit vele moertjes, boutjes en radertjes, alsof er een kleine jongen zijn zondagen aan Meccano besteed had. Ervoor was een rode knop op de vloer gemonteerd, welke via een draad verbonden was met de opstelling. De mensen liepen eromheen, bewonderden het en probeerden er een diepere betekenis aan te geven.

Mijn camera maakte onderwijl enkele foto’s, waarop een net gekleed heerschap, waarschijnlijk een leraar Duits, naar me toegelopen kwam. Ik had hem al opgemerkt, omdat hij een aantal maal van het kunstwerk naar een schilderij aan de andere kant van de zaal en weer terug gelopen was. Het bouwwerk moest wel een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht op hem uitoefenen.

‘Wilt u misschien de mobile in beweging fotograferen, daar zou ik u dan graag mee van dienst zijn,’ zei de man, bijna over zijn eigen woorden struikelend. Eigenlijk had ik er voldoende foto’s van genomen, maar was er zelf best nieuwsgierig naar geworden. ‘Als u dat zou willen doen, heel graag.’ De man begon te glunderen en liep naar de rode knop op de vloer. Met een simpele beweging van de voet kwam het geheel piepend en knarsend tot leven en ik begon kiekjes te schieten. Hem bedankte ik daarna en zag in zijn ogen, dat hij in dit object het kind in zichzelf opnieuw ontdekt had.