nachtgedachten

Mijn fiets zette ik aan het nietje op slot en ging de supermarkt binnen voor een half bruin. Het was gelukkig niet zo druk. Eerder deze week had iemand me via de e-mail iets gevraagd, waar ik eigenlijk even over na moest denken. Meestal weet ik wel meteen een antwoord te geven, maar soms moet je er gewoon eerst met een vriend over praten. Niet dat ik er onzeker over ben, maar het is fijn om de mening van iemand anders naast die van jou te kunnen leggen. Hij kan dan net die andere invalshoek hebben, waardoor je je mening bevestigd weet of juist niet natuurlijk. Beslissen moet je altijd zelf doen, maar je mening vormen kun je beter niet alleen doen. Maar de vraag was niet zo alledaags, dat het me toch even van mijn stuk gebracht had.

Bij de kassa aangekomen, rekende ik mijn gevulde koeken, chipolatapudding, pond spruiten, bitterkoekjesijs, stoofperen en halve Zaanse volkoren af en deed al de boodschappen in die kleine doorzichtige plastic tasjes, die je aan het einde van de loopband kunt afscheuren van een rol. Mijn mobiel trilde. Aan de andere kant van de lijn werd gevraagd, of ik al iets besloten had. Tja, ik wist het nog niet en als ik het deed, dan moest ik wel alles snel regelen. Ik moest niet zo twijfelen, werd er voor me besloten. Het verkeerslicht stond op rood. Bellend door rood lopen leek me niet zo heel erg handig, voor je het weet komt er een tasjesrover aangeracet.

Ik vroeg hem, wat hij zou doen in zo een geval. Het was groen geworden en ik liep al snel de basisschool voorbij. ‘Niet twijfelen, gewoon doen. Als het niets wordt, dan heb je daar toch nog een leuk weekend gehad. Wat kan je gebeuren?’ Hij had ook gelijk, wat kon me nu helemaal gebeuren. Ik pakte opgelucht mijn sleutels om de voordeur open te doen en voelde toen opeens mijn fietssleuteltje. Eerst maar even naar boven een boterham eten, dan loop ik straks het stuk wel weer terug.