nachtgedachten

‘Ik heb niets gevonden. Slechts de nacht heb ik in mij ondervonden en in haar heb ik het nieuwe ontdekt.’ Daaraan moest ik denken, toen ik in het Stedelijk Museum naar de schilderijen van Malevich aan het kijken was. Zijn woorden maakten nog steeds een zwerftocht door mijn gedachten, dat ik bijna tegen een vervaarlijk uitziend object opliep. Het gevaarte bestond uit vele moertjes, boutjes en radertjes, alsof er een kleine jongen zijn zondagen aan Meccano besteed had. Ervoor was een rode knop op de vloer gemonteerd, welke via een draad verbonden was met de opstelling. De mensen liepen eromheen, bewonderden het en probeerden er een diepere betekenis aan te geven.

Mijn camera maakte onderwijl enkele foto’s, waarop een net gekleed heerschap, waarschijnlijk een leraar Duits, naar me toegelopen kwam. Ik had hem al opgemerkt, omdat hij een aantal maal van het kunstwerk naar een schilderij aan de andere kant van de zaal en weer terug gelopen was. Het bouwwerk moest wel een ontegenzeggelijke aantrekkingskracht op hem uitoefenen.

‘Wilt u misschien de mobile in beweging fotograferen, daar zou ik u dan graag mee van dienst zijn,’ zei de man, bijna over zijn eigen woorden struikelend. Eigenlijk had ik er voldoende foto’s van genomen, maar was er zelf best nieuwsgierig naar geworden. ‘Als u dat zou willen doen, heel graag.’ De man begon te glunderen en liep naar de rode knop op de vloer. Met een simpele beweging van de voet kwam het geheel piepend en knarsend tot leven en ik begon kiekjes te schieten. Hem bedankte ik daarna en zag in zijn ogen, dat hij in dit object het kind in zichzelf opnieuw ontdekt had.

Bij het aangeven van de kopjes vroeg ze me, of zij en ik elkaar niet ergens van kenden. Omdat jij naast me in de rij stond, voelde ik me er wat ongemakkelijk bij. Niet dat jij en ik een wij zijn, maar ik was bang dat jij je buitengesloten zou voelen. Dan lijk je opeens zoveel kleiner te worden. Eigenlijk werd ik er ook wel ontzettend verlegen van. Verbaasd ook, dat iemand zich mij nog weet te herinneren. Alleen kon ik me bij god niet meer herinneren, waar ik haar dan van zou kennen. Vooral die stem kwam me bekend voor, bij haar waren vooral de zwarte broeken blijven hangen. We kregen een Snickers bij de thee.

In de pauze van de voorstelling ging je naar het damestoilet, ik haalde vast wat drinken. Ze bediende er en zo zonder jou erbij praatte het toch iets makkelijker. Ze dacht, dat jij en ik bij elkaar hoorden. Gek eigenlijk hé, dat ze een jongen en een meisje in gedachten al snel willen koppelen. Ze wilde het gewoon niet geloven. Daarom voelde het onzeker, alsof zij en ik heimelijk sjans aan elkaar hadden.

Wachtend op het einde van de pauze bekeken jij en ik al de vreemde mensen, die straks allemaal in dezelfde zaal zouden zitten als wij. Ze kwam nog even een praatje maken. Waarschijnlijk was ze even nieuwsgierig, als dat ik gebleven was. Opeens wist ze het, zij en ik hadden ooit hetzelfde bijbaantje gehad. Al zal niemand het in de drukte opgemerkt hebben, moet ik toch behoorlijk rood gekleurd zijn geworden. Warm kreeg ik het in ieder geval. Daar kende ik die stem natuurlijk van, dat ik dat vergeten kon zijn. Zij en ik maakten nog een paar onhandige opmerkingen, waar jij je afzijdig van hield. Misschien had ik je ook voor moeten stellen, maar ik voelde me al zo onhandig. Veel tijd om daar over na te denken hadden jij en ik niet, de voorstelling stond op het punt van beginnen en we gingen de zaal weer in.

Heb je ooit een hulpmiddel gebruikt tijdens de sex?
Nog enigszins naar adem zoekend keek ze me van bovenaf aan en legde een vinger op mijn mond. ‘Niet vragen, dat is helemaal nergens voor nodig.’ Het glinsterende zout likte ik van haar borsten. ‘Maar ik heb er wel enorme trek van gekregen.’ Langzaam voelde ik me uit haar gaan, wat mijn rug deed krommen. Ze gooide me een keukenpapiertje toe.

‘Het is wel wat zacht geworden, maar dat is hij daar nu ook nog.’ Met haar vinger maakte ze een donkerbruine streep op mijn voorhoofd en glimlachte. Het ijs voelde warm aan. Ze schrok even van de koude handen, die haar buik verkoeling brachten, maar liet me verder gaan. Verder naar beneden.

‘Wat was je van plan daar te gaan doen?’ Haar gniffelende stem deed me haar van tussen haar dijen vandaan aanstaren en zo kreeg ik de volle laag zacht ijs in mijn gezicht gegooid. Met mijn tong likte ik de chocola van mijn neus en lachte, dat dit oorlog betekende. Ze vluchtte daarop de keuken in, maar kon de klodders niet allemaal ontwijken.

‘Durf je wel, tegen zo een onschuldig klein meisje.’ Haar ogen loensten allesbehalve onschuldig. Een koude hand voelde of ze daar nog steeds met tweeën waren, de andere legde ze op mijn borst en duwde me gedwee naar beneden. ‘Als klein kind maakte ik altijd kleine torentjes van ijs,’ met haar ijzige handen masseerde ze er weer leven in, ‘en hapte die dan in een keer naar binnen.’ Dat was ze duidelijk nog niet verleerd.

Zou je overwegen om (opnieuw) een hulpmiddel bij de sex te gebruiken?
Vooraf moet je niet na gaan denken, dat je de troep die je gaat maken, ook nog eens moet gaan schoonmaken. We zijn de volgende dag nog uren bezig geweest de keuken van ijs en honing te ontdoen. Hadden we het anders niet gedaan? Doe niet zo gek, natuurlijk niet.

Wat is je meest ondeugende fantasie/kinky wens?
Al de kaarsen rondom het bed zijn door hem met ene lucifer aangestoken. Ze dooft de vlam in haar hand, kijkt hem opgewonden aan en reikt hem de lucifer met open handen aan. Om haar ene pols wikkelt hij een sjaal en maakt deze vast aan de bedspijlen. De andere hand houdt ze boven een kaars. Een beetje pijn is fijn, is een uitdaging. Met zijn voorhoofd raakt hij haar hand aan, kust deze bijna niet en wikkelt hier een andere sjaal om de pols. Plagend komt haar tong naar buiten, haar dijen nodigen hem naar binnen. Hij zoent haar.

Langzaam pakt hij een van de kaarsen en laat langzaam en voorzichtig het vet op haar borsten druipen. Er gaat een siddering door haar lichaam. Hij kijkt haar aan, ze geeft hem een knipoog. Trager laat hij de kaars over haar dwalen, ze laat een zucht bij elke druppel.

‘Neem me,’ fluistert ze ademloos, ‘nu.’ Hij neemt de vlam tussen zijn vingers en legt de kaars op het bord neer. Haar benen dwingen hem haar diep binnen te dringen. ‘Zo ja, nog heel even.’ Ze wil hem aanraken, maar ze is gebonden. Ze wil zijn tong voelen, maar hij is daarvoor te ver weg. Het enige dat ze nu nog wil, is hem zo diep mogelijk voelen komen.

Ze verstevigt haar grip en beveelt hem zachtjes niet meer te bewegen. Met haar voeten pakt ze een brandende kaars en beweegt deze langzaam omhoog. ‘Rustig maar, ik weet wat ik doe.’ Hij voelt de vlam rakelings langs zijn lichaam gaan. Wanneer hij het kaarsvet over zijn rug voelt druipen, moet hij zich overgeven. ‘Je was er bijna en nu voel ik je helemaal.’

Van wie heb je dit Catch the Dildo-stokje gekregen?
Het stokje heb ik gekregen van Aukje, omdat ik nieuwsgierig geworden was waar dat zoemende geluid vandaan kwam.

Aan wie geef je de dildo door?
Doorgeven doe ik de dildo niet. Hij staat hier op het besneeuwde balkon, waar mevrouw Sannet en mejuffrouw Pebbles hem kunnen ophalen voor eigen gebruik. Als ze dat willen.

Mijn fiets zette ik aan het nietje op slot en ging de supermarkt binnen voor een half bruin. Het was gelukkig niet zo druk. Eerder deze week had iemand me via de e-mail iets gevraagd, waar ik eigenlijk even over na moest denken. Meestal weet ik wel meteen een antwoord te geven, maar soms moet je er gewoon eerst met een vriend over praten. Niet dat ik er onzeker over ben, maar het is fijn om de mening van iemand anders naast die van jou te kunnen leggen. Hij kan dan net die andere invalshoek hebben, waardoor je je mening bevestigd weet of juist niet natuurlijk. Beslissen moet je altijd zelf doen, maar je mening vormen kun je beter niet alleen doen. Maar de vraag was niet zo alledaags, dat het me toch even van mijn stuk gebracht had.

Bij de kassa aangekomen, rekende ik mijn gevulde koeken, chipolatapudding, pond spruiten, bitterkoekjesijs, stoofperen en halve Zaanse volkoren af en deed al de boodschappen in die kleine doorzichtige plastic tasjes, die je aan het einde van de loopband kunt afscheuren van een rol. Mijn mobiel trilde. Aan de andere kant van de lijn werd gevraagd, of ik al iets besloten had. Tja, ik wist het nog niet en als ik het deed, dan moest ik wel alles snel regelen. Ik moest niet zo twijfelen, werd er voor me besloten. Het verkeerslicht stond op rood. Bellend door rood lopen leek me niet zo heel erg handig, voor je het weet komt er een tasjesrover aangeracet.

Ik vroeg hem, wat hij zou doen in zo een geval. Het was groen geworden en ik liep al snel de basisschool voorbij. ‘Niet twijfelen, gewoon doen. Als het niets wordt, dan heb je daar toch nog een leuk weekend gehad. Wat kan je gebeuren?’ Hij had ook gelijk, wat kon me nu helemaal gebeuren. Ik pakte opgelucht mijn sleutels om de voordeur open te doen en voelde toen opeens mijn fietssleuteltje. Eerst maar even naar boven een boterham eten, dan loop ik straks het stuk wel weer terug.

Toffe Karin heeft een stokje doorgegeven, hoe zou ik haar iets kunnen weigeren…

Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Dat zal ongeveer 90 gigabyte zijn.

Wat is je laatst gekochte cd?
The earth is not a cold dead place - Explosions in the Sky

Wat is het laatst geluisterde nummer voor je dit bericht las?
Tina Vieri - Laïs

Geef 4 nummers door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
Duk koo kim - Sun Kil Moon
Dit epische nummer is geschreven in de tijd van de Red House Painters, de oude band van Mark Kozelek en is een kwartier lang melancholie. Melancholie in de betere betekenis, daarbij kun je denken aan bijvoorbeeld het latere werk van Talk Talk en Songs:Ohia. Meeslepende en trage muziek waar een enigszings zeurende stem overheen zingt. Zolang ik niet naar de tekst luister, doet dit nummer me denken aan de lome zondagavonden in Texas. Aan de trage dagen voor de drukte van alledag zijn bezit weer nam van de mensen.
Dit nummer wordt overigens gebruikt in een commercial voor de Volvo.

Fade into you - Mazzy Star
Aan Natalie Merchant moest ik denken, toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde. De stem van de verlegen Hope Sandoval weet eenzelfde gevoel over te brengen en haar teksten zijn even raadselachtig. Vorig jaar heb ik haar mogen zien optreden in de Paradiso en zijzelf bleek al even mooi te zijn als haar bijna timide liedjes, die een mengvorm zijn van folk en rock. Ongeveer zoals 10.000 Maniacs, maar dan iets psychedelischer. Dit nummer is er een om verliefd op te worden, dat toch wel.

First breath after a coma - Explosions in the Sky
Iemand liet me ooit een nummer horen van de Canadese groep Godspeed You Black Emperor! en ik was onmiddelijk verkocht. De lang uitgesponnen instrumentale nummers, die rustig begonnen en in golven naar een geweldige climax toewerkten, leken een kunstje te zijn, maar het werkte toch elk nummer opnieuw. ‘Dus dit is postrock?,’ vroeg ik. Een instemmende glimlach kwam me tegemoet.
Explosions in the Sky is een vreemde eend in deze bijt, omdat de nummers van deze Texaanse band een duidelijkere rockstructuur hebben dan de composities van hun Canadese collega’s. Wanneer je dit nog niets zegt, denk dan aan de nummers als een kruising tussen het oude Pink Floyd en het nieuwere werk van Porcupine Tree. Dit nummer van het nieuwe album doet je precies zo voelen als de titel aangeeft, luister maar eens naar de live-versie.

Can’t be sure - The Sundays
De BBC had in 1989 een programma van een kwartier, waarin ze de nieuwe videoclips van dat moment draaiden. Daar kwam op een zeker moment ook de videoclip van een nieuwe band voorbij, die zich The Sundays noemden. De videotape moet op een gegeven moment wel stuk gegaan zijn, zo vaak hebben we de videoclip willen bekijken. Het nummer zelf is een heerlijk lichtgewicht, maar de mooie stem van Harriet Wheeler geeft het net even iets meer dan dat.

Aan welke 5 personen geef jij het stokje door en waarom?
Mavrtje, Dwaallichtjes, Miss Pebbles, Rex Vitum, en Daxxon. Waarom? Omdat ze een leuk log hebben, fijn schrijven of een fijne collega zijn geweest en ik nieuwsgierig ben of ze de vragenlijst zullen invullen.