nachtgedachten

De zenuwen, die zich opkroppen in je maag en zichzelf in een gordiaanse knoop leggen, geven je de vleugels waar een cocaïne-verslaafde jaloers op zou zijn. De woorden, die je sinds weken zorgvuldig op volgorde hebt proberen te leggen, gaan een eigen leven leiden. Ze willen op het laatste moment nog ergens anders heen, de knoop nog strakker aantrekkend.

Je hoort de spreker voor je aan en voorvoelt, dat je daar nooit aan zult kunnen tippen. Natuurlijk denk je dat niet, je weet diep van binnen dat je veel beter bent. Je voelt het, omdat je jezelf wijs probeert te maken, dat dat je weet te kalmeren.

In gedachten heb je hier al duizenden malen gestaan. Je weet, wanneer u zult lachen. Je weet, wanneer u geroerd zal zijn en wanneer opgelaten. Toch ben je nerveus van de spanning, vanmorgen heb je nog de laatste veranderingen aangebracht. Die spanning heb je nodig, ben je zelfs verslaafd aan geraakt.

Je voorganger krijgt een beleefd applausje en een grote bos bloemen. Je zucht, neemt nog een grote slok water uit het glas in je bezwete hand, wacht even en loopt daarna vastberaden met rechte rug het podium op. Je kent je tekst woord voor woord en toch neem je het A4′tje met steekwoorden mee het podium op. Als je zou roken, had je een sigaret in je handen gehad. Een daverend applaus stroomt je in golven tegemoet als een school hongerige piranha’s, waarna je begint: ‘Wat ben ik blij, dat dit jaar voorbij is…’