nachtgedachten

Daar zit je dan op je fiets. Je bent op weg, omdat je ergens heen moet. Je had het je al vaker vooorgenomen, maar wist elke keer weer een reden te verzinnen om het uit te stellen. Vandaag moest er maar eens een eind aan het dralen komen en dat het dan juist nu winter moest worden, dat mocht geen reden zijn. De sneeuw sneed dwars door de huid van je gezicht en je liet het verkeerslicht rood worden om je handschoenen dan toch maar aan te doen. Er zijn immers grenzen aan geen mietje willen zijn.

Voorzichtig remmend bij elke zijstraat probeer je over je bril turend aankomend verkeer zonder onderuit slippen te ontwijken. Weten die voetgangers en automobilisten dan niet, dat in sneeuwstormen fietsers, met name brildragende, altijd voorrang hebben? Je zou ze toch zo hun rijbewijs willen afnemen.

Nog een laatste brug, voorlangs het Rijksmuseum en dan eindelijk het warme water in. De gedachte eraan alleen al doet je ernaar verlangen. De brug gaat nu toch wel steil omhoog en bij het dalen voel je je achterband wegslippen. Je houdt het maar net en rijdt het donker van de werkzaamheden bij het Rijksmuseum tegemoet. Je bril heb je maar op je voorhoofd gezet, dan zie je ten minste nog de schimmen van je medefietsers. Niet dat dat helpt, maar het idee alleen al telt vandaag ook.

De bocht terug naar de Stadhouderskade gaat naar omhoog en je voelt, dat de sneeuw de houten planken spiegelglad gemaakt heeft. Voorzichtig probeer je nog de bocht te maken, maar voelt al aan je water dat er geen ontkomen meer aan is. Met fiets en al glij je in de sneeuw omlaag, waarbij je bril vreemd genoeg op zijn plaats blijft zitten. Je zucht, klopt de sneeuw zoveel mogelijk van je kleren, pakt je fiets op en loopt behoedzaam weer naar boven.

Bij het naar binnen gaan grappen de dames van het Zuiderbad, dat de Verschrikkelijke Sneeuwman in aantocht is. Maar je hebt toch maar mooi een begin gemaakt met sporten, je zwemt er met je schoolslag zelfs een borstcrawler in de baan naast je uit.