nachtgedachten

Een kwieke man komt monter bij de poort aan, waar hij hartelijk door de wachter verwelkomd wordt. ‘Uw hele leven hebben we reeds op u gewacht.’ De man kijkt hem verbaasd aan en prevelt: ‘Maar Petrus, waarom dan? Er zijn er toch waarlijk velen zoals mij geweest. U moet ze toch allemaal wel eens langs hebben zien gaan?’ De discipel legt een arm om de schouder van de man en troont hem mee naar een barokesque balzaal met de afmetingen van een paleistuin uit vervlogen tijden.

Uit één van de vele hoge kasten die de zaal sieren, neemt de apostel een prachtig versierd boek met enorme afmetingen en biedt deze de verbaasde man geopend op de derde pagina aan. De woorden vormende letters verworden in zijn hoofd tot klanken, die de stem vormen van een vrouw, die hij goed gekend heeft. Beter had willen kennen, is wellicht de frasering waar hij datzelfde moment nog naar zocht. Haar woorden kleuren zijn wangen rood. ‘Dit heb ik nooit geweten. Ze zei altijd, dat wij nooit…’ Breed lachend spreidt Petrus zijn armen wijd, waarna hij enthousiast vertelt, dat in al deze boeken de zinnelijke gedachten besloten liggen van de vrouwen en mannen, die hem in hun leven lief hadden. De man kijkt de sleutelbewaarder verbaasd aan. ‘Maar ik heb nimmer een amoureus leven geleid. Ik dacht, dat niemand mij zag. Onzichtbaar was voor die gedachten. Ik was er immer, maar nooit echt. Nimmer daar voor de prijzen.’

Tijd, voor zover die hier bestaat, verstrijkt en de man neemt boek na boek tot zich, tranen achterlatend op elke pagina. ‘Als ik dit geweten had, dan was mijn leven zo anders geweest. Waarom hebben ze nooit iets laten merken? Iets gezegd? Nu zijn het hun dromen gebleven, die ze met anderen geleefd hebben.’ De man leest verder en verder en verder, totdat de gedachten van de anderen zich zodanig vermengen met de herinneringen aan zijn leven, dat ook hij het verschil niet langer weet te maken. De man verlaat de balzaal bijkans zwevend. Buiten weet hij ze reeds te wachten, al zijn gedachten.