nachtgedachten

Het was zaterdagavond, de tweede dag van de Uitmarkt liep op zijn einde en de keuze tussen een dansfeest en een klassieke film was voor mij snel gemaakt. Na een dag verwonderd te zijn geworden door dans van Suzy Blok en Het Nationaal Ballet, de muziek van Polo de Haas en de combinatie van de twee door de Five Easy Pieces, zette ik me met mijn laatste beker warme thee neer op het bankje. Het werd langzaam kouder, maar ‘Wait until dark’ was spannend genoeg om geheel en al uit te zitten.

De blinde Hepburn klopte twee maal op de verwarmingsbuizen, het Museumplein hield de adem in. Achter me zat een lesbisch stel innig verstrengeld mee te rillen, terwijl voor me de allochtone jongen meer zat te pronken met zijn twee meer volwassen doch hoog geblondeerde vriendinnen, die de hele film geen moment van zijn zijde wilden wijken. Een man van zekere leeftijd kwam in de bank van de twee mooie meiden aanschuiven. Te merken aan zijn onhandigheid had hij het die dag waarschijnlijk niet bij thee alleen gehouden. Hij viel bijkans tegen de brunette aan. Het leverde hem een duw in de andere richting op, maar hij zat in ieder geval en we dachten de film te kunnen vervolgen.

Audrey had ondertussen alle lampen op één na onklaar gemaakt, om zo straks een voordeel te hebben op de boze buitenwereld die weldra haar woning zou komen binnenstormen. De adem hield iedereen op het Museumplein in. Achter me leefde de man onsamenhangend mee en gaf luid commentaar op elke scène, dit tot grote onvrede van degene die naast hem zaten. In het begin probeerde ze het nog rustig en zachtjes, maar dat werkte niet. De man naast me probeerde hem fysiek te bewegen het iets rustiger aan te doen, maar iemand met een flink stuk in zijn kraag kun je soms maar beter niet aanraken. Dat kan behoorlijk verkeerd uitwerken.

Ik draaide me om en probeerde eerst rustig hem tot stilte te bewegen, daarbij merkte ik bij mezelf dat ik hem steeds meer als een klein kind ging benaderen. Het gekke was, dat hij daar wel op reageerde. Niet dat hij rustiger werd, maar hij begreep opeens wel dat hij de andere kijkers op dat moment tot last was. Dat zij de film niet meer konden volgen. En hij ging ergens anders heen.

Om heel eerlijk te zijn, daar schrok ik wel van. Ik weet eigenlijk ook niet echt hoe ik om moet gaan met dronken mensen. Ze kunnen opeens tegen je in slaap vallen, je de aardigste gozer van de wereld vinden en dan opeens, zonder enige reden of aanleiding, je agressief benaderen gaan. En bovendien, de man had toch ook eigenlijk wel het recht om de film te bekijken, al was het dan op zijn manier. Moest hij dan wel weg? Waren wij niet te kleinzerig geweest? Moeilijk vind ik dat altijd. Misschien komt dat ook wel, omdat ik zelf geen alcohol gewend ben. De rest van de film heb ik wel van genoten, maar het is blijven knagen. De hele koude terugtocht lang.