nachtgedachten

De eerste klanken van een akoestische gitaar weerklonken door de zaal met de sterrenhemel, de haartjes op mijn arm maakten als vanzelf een opwaartse beweging. ‘Dat is toch…,’ fluisterde ik naar mijn gezelschap. Ze wist het nog niet zeker, maar mijn verbaasde blik dat Sarah zo vroeg in het concert ‘Hold on’ al zou spelen sprak zeker boekdelen. Het was de eerste keer, dat ze een volledig concert in Nederland speelde en mijn gezelschap had al maanden van tevoren kaartjes geregeld. Zachtjes zong ik mee:’ So now you’re sleeping peaceful. I lie awake and pray.That you’ll be strong tomorrow and we’ll see another day and we will praise it’, hopende dat niemand anders het horen zou.

Ongelofelijk hoe stil het was, het leek wel of niemand anders de tekst wist. ‘Hold on, hold on to yourself. For this is gonna hurt like hell.’ Het gevoel dat de meeste mensen in het publiek haar nummers niet kenden en daarom niet meezongen heb ik het gehele concert gehouden, ook voor de zangeres op het podium moet het een vreemde gewaarwording geweest zijn. Mede omdat er gaandeweg het concert teveel nummers van het nieuwe album gespeeld werden, nummers die veelal vervelend voortdreinen, droogden de tranen op mijn wangen langzaam maar zeker op en merkte ik, dat mijn aandacht soms meer getrokken werd door de ‘Spinal Tap’-houdingen van de twee gitaristen en de bijzonder gespierde armen van mevrouw McLachlan.

Totdat ‘Oh into the sea of waking dreams I follow without pride’ mijn mond verliet. Ik werd zonder waarschuwing teruggenomen naar het moment, dat ik dit nummer voor het eerst hoorde en sensatie maakte zich van mij meester. Misschien is het daarom ook wel, dat ik liever meer oude nummers gespeeld had zien worden. Met elk van die nummers heb ik een band, elk nummer is verbonden met een bepaalde gebeurtenis of een bepaald persoon. Dierbare gebeurtenissen en personen, die je soms al lang vergeten bent totdat je dat nummer weer hoort.

Alleen al om die nummers live gezongen te zien, alleen dat al maakte het de moeite waard. Het was dan allemaal niet zo perfect en de band gaf, gelukkig, geen strakke show, maar als ik toch nog wat te klagen wil hebben, dan mag ze volgende keer ook enkele nummers van Solace spelen. Toen de lichten in de zaal weer aangingen, knipperde ik met mijn ogen, stond op en keek naar beneden mijn gezelschap aan. Het was overduidelijk, dat ze op heel andere dingen gelet had, dan ik had gedaan.