nachtgedachten

Het is gewoon niet waar, het is niet waar. Schrijven op het internet is geen eenzame bezigheid. Het is het niet en het leidt er niet toe. We spreken elkaar, we zien elkaar en zijn onder elkaar. We zijn geen lelieblanke schuchtere mensjes met immer een kater op de schoot. We zijn divers. We zijn een gemeenschap geworden, zoals er zovele gemeenschappen zijn in ons land en in onze wereld. We zijn schrijvers. Soms hebben we een boodschap, vaak willen we louter onszelf en u vermaken met onze vertellingen. Maar het is gewoon niet waar, wij zijn zoals u.

Waarom deze uitbarsting, zult u zich wellicht afvragen? Omdat er wel een verschil bestaat met de andere gemeenschappen in deze wereld en dat verschil is best groot te noemen. We komen onder elkaar, maar vaak begint dat toch als vreemden en toch verwelkomen we elkaar als bekenden in onze huizen, alsof we de werken van barmhartigheid immer nog met verve beoefenen. Dat biedt toch perspectief voor de toekomst?

Een zondag verwelkomde Pascal en zijn gezin ons in hun prachtige woning voor een Japanse maaltijd. Aukje vroeg me nog of ik Catande, maar we hadden niet te vrezen ingemaakt te worden. Ze had hem een stokje toegeworpen en een uitnodiging voor sushi teruggekregen. We zijn ontzettend verwend geworden. ‘Ruik de vis eens.’ En de tonijn rook heerlijk vers, waardoor je weer even wist dat je aan de kust was. Niet alleen werden we verwend door al het heerlijks dat nauwelijks een plaats op de grote eettafel vinden kon, maar ook door de twee en, zoals in prachtige verhalen verteld wordt, werd het al fluks laat in de avond. Als afsluiting een toetje, dat de naam grand dessert zeker dragen mag en al net zo heerlijk was als de rest. De zieneres mag reeds verheugd vrezen, dat zij niet onder de uitnodiging voor een tegenbezoek uit zal kunnen komen.