spiraling downwards
Ze dacht, dat ze van haar vrijheid zou kunnen genieten. Ze dacht, dat ze eindelijk haar eigen weg zou kunnen gaan. Uiteindelijk waren de kinderen haar toegewezen en ze was daar dolgelukkig mee. Alles wat ze lief had, had ze nu om haar heen. Ze kon beginnen met haar eigen leven. Waarom liep het dan zo anders? Ze werd toch altijd de sterke vrouw genoemd, degene waar je op zou kunnen bouwen. Waarom trok het moeras haar dan toch zo omlaag? Waarom was er niemand, die haar zag verdrinken in verdriet? Was er dan niemand, die even de tijd voor haar nam? Al was het maar heel even? Dat had toch niet geholpen, hield ze zich voor en zonk verder weg. Vervaagde het grijs in zwart? Ze zag geen andere uitweg meer en dacht, dat dit de beste oplossing was. Ze begrijpt dan ook niets van de afkeurende opmerkingen. Ze hield echt zielsveel van haar kinderen en deed datgene, waarvan zij dacht, dat het beste was voor hen. Waarom begrepen de mensen dat nu niet?