nachtgedachten

‘Mag ik je wat vragen? Zou je even niet mijn vriendje willen zijn, maar weer mijn allerbeste vriend? Mag ik je dan wat vragen?’ Je zuchtte even en wist wat komen ging. Hij zou gaan trouwen en niet met haar, niet met jouw vriendin. Ondanks alles, wat je voor haar gedaan had. Ondanks alles, wat je voor haar was gaan betekenen. Ondanks al haar mooie woorden over haar gevoelens voor jou. Ondanks al dat zou ze nog steeds huis en haard verlaten hebben, wanneer hij haar dat gevraagd zou hebben. Een combinatie van bravour, bezit en bandeloosheid maakte hem de derde in ons tweezijn. Je had hem wel eens ontmoet en was niet echt onder de indruk. Hij wist helemaal niets van haar, niets van wat haar beweegt. Hij was nog nooit bij haar familie geweest en praatte alleen over zichzelf.

Ze wilde destijds even met hem bijpraten. Terwijl zij dacht al zijn aandacht te hebben, nam hij de omgeving in zich op en zag je hem een kansberekening maken. Normaal gesproken liet je haar vrij en zag je haar pas weer aan het eind van de avond. Nu kon je het niet laten van tijd tot tijd uit de hoeken van je ogen naar haar te kijken. Het is niet, dat je haar niet vertrouwde. Haar niet. Hem wel. Ze mochten dan jaren seks met elkaar gehad hebben, hij was nog wel haar eerste, maar dat is al jaren geleden. Zij voldeed niet meer, was misschien wel te oud geworden.

Al jaren hield je van haar alleen en zij, zij hield nog steeds een iets van hem en dat zou niet veranderen. Uitgerekend hij zou die week in alle grootsheid gaan trouwen in de stad, maar niet met haar. ‘Mag ik je wat vragen? Zou je even niet mijn vriendje willen zijn, maar weer mijn allerbeste vriend? Mag ik je dan wat vragen?’ Natuurlijk mocht ze je alles vragen. ‘Zullen we onze rugtassen pakken en een paar dagen de bergen ingaan?’ Je wist waarom, je had de uitnodiging op tafel zien liggen. Je zei er niets over, maar kuste haar mond en veegde haar tranen weg.