nachtgedachten

Nog onder de indruk van de prachtige galerij, werd de deur van het appartement voor je open gedaan. ‘Kom binnen, blijf toch niet buiten staan.’ Een zwarte kater stuift de gang in naar de woonkamer. ‘Je hebt al kennis gemaakt met mijn kater, zie ik. Maak je niet druk hoor, hij is alleen een ietwat ongedurig.’ Een presentje wordt op tafel gelegd en de kater blijkt zijn nieuwsgierigheid niet te kunnen bedwingen. Aan zijn pootjes weet hij zich omhoog te trekken, ook op katers schijnt chocola een wonderbaarlijke aantrekkingskracht te hebben.

Uit voorzorg verhuist deze naar een veiliger plek, hij zou hem maar onwel maken en een zieke kater wil niemand. Een ander snoepje mocht hij wel hebben en ook jij probeert hem te paaien, maar nu verstopt de zwarte donder zich achter de bank. Nu wordt het een erezaak en probeer je hem op je knieën in de tussenruimte te vinden. Hij heeft zich helemaal plat gemaakt en begint te blazen, als je heel voorzichtig zijn kant probeert op te gaan. Vervaarlijk ontbloot hij zijn tanden, bij hem vergeleken was Cujo een schoothondje.

Tegen beter weten in, nu is het een erezaak geworden, beweeg je een hand in de richting van de chocoholic. Paaiend noem je daarbij zachtjes zijn naam, maar bij elke millimeter toenadering gaan de nageltjes een iets verder uit. Het is een verloren zaak. ‘Normaal doet ie dat nooit.’ Zelf denk je, dat het beter is de volgende keer ook iets voor hem mee te nemen.