schemer
Het is nog net geen licht geworden buiten. De stem op de radio vertelt, dat Steve Wonder nog heel even jarig is. Hij zingt een mooi lied. Ik zet het raam verder open en voel de ochtendkilte de naaktheid van mijn borstkas prikkelen. Een paar handen lijkt langs mijn rug omhoog te gaan, je lichaam komt langzaam tegen het mijne aan. Je kussen verraden je gevoelens, maar je zegt niets. In de verte begint de eerste tram zijn rit naar het Azartplein en ik besef, waarom je niet langer iets zegt. Je bent er alleen nog in mijn gedachten. De tijd tussen donker en licht is een verradelijke.
Plaats een opmerking