nachtgedachten

Op de hoek van de Paulus Potterstraat en de Van Baerle stonden we in de rij voor drie bier, twee jus en een cola. Vanuit de verte hoorden we een sirene dichterbij komen. ‘Het zal toch niet dat zooitje van Idols zijn?’ Hij zei het spottend, maar daar draaide een open limousine de Van Baerlestraat op. Vanaf de achterbank zwaaiden Maud en Boris naar de mensen op de straat. Misschien kwam het, omdat ze eerder niet naar de hoofdstad mochten komen. Dat de mensen niet geloofden, dat ze toch nog die mensen van televisie in het echt mochten aanschouwen. Daar kan het aan gelegen hebben. Toch bleef het vreemd, dat de twee finalisten van televisie of niet herkend of misschien wel genegeerd werden door bijna iedereen. Een enkeling riep nog luid de naam van de zingende hockeyster, maar daar bleef het wel bij. We keken elkaar verbijsterd aan, was dat nu al de impact van het televisieprogramma? Vijf minuten later waren we het echter alweer vergeten, je kon immers met eieren gooien naar mensen achter een schutting!

’s Morgens hadden we met elkaar afgesproken bij de brandweerkazerne op de Rozengracht. Het was nog vroeg, dus maakte ik een kleine omweg via de Haarlemmerdijk en de Prinsengracht. De telefoon ging. ‘He jongen, hoe gaat-ie! Ik steek net de Tuinstraat over, maar dat hoor je waarschijnlijk al. ‘kBen binnen tien minuten bij jullie.’ In deze zijstraat was het heel erg rustig, blijkbaar liepen de mensen alleen de hoofdstraten. Muziek klonk uit een woning, waarvan de bewoners de ramen wagenwijd open hadden gezet. In de huiskamer speelde een oudere Surinamer relaxed op zijn piano, terwijl zijn muzikale partner in de raamopening over de snaren van zijn contrabas gleed. Sometimes I’m happy. Verder bleef er niemand staan, maar de twee gingen zo op in hun spel, dat ze mij waarschijnlijk niet eens opgemerkt hadden. ‘Peterson klinkt mooi op zo een dag als vandaag,’ zei de man vanuit de huiskamer. Ik kon niet anders dan knikken, zeker zoals die twee het net gespeeld hadden. En dan nog voor mij alleen ook. Ik gooide een muntstuk in de pet voor het raam en hoopte, dat er nog veel mensen zouden blijven staan. Fluitend liep ik richting Rozengracht, waar iedereen al op me aan het wachten was.