nachtgedachten

Ondanks het zomerse weer werd ik maar niet afgeleid door al het moois langs ’s heerenwege, totdat er een klein jongetje langs de tafel kwam. ‘Mijn vader heeft een grotere!’ Bijna had ik wat willen zeggen, maar hield het maar bij die gedachte. Het ijsje in zijn hand smolt vervaarlijk dichtbij het toetsenbord. ‘Pas je wel op, straks mag ik die van je vader hebben’ en ik wees hem daarbij de druppels ijs, die vlak naast de computer daalden. Het laatste stukje van de hoorn deed hij in ene keer in zijn mond. ‘Heb je er ook spelletjes opzitten?’ Eigenlijk wist ik het niet, het was niet mijn computer. Het jongetje ging naast me op de bank zitten.

‘Mijn paps heeft er alleen maar plaatjes opstaan. Mam vond dat niet zo leuk, geloof ik. Spelletjes vindt mijn vader maar stom, zegt-ie.’ Een microfoon had ik wel meegenomen en vroeg hem, of hij wel eens zijn stem teruggehoord had. Vroeger maakten we altijd radio en vonden het grappig om onze stemmen dan aan andere mensen te laten horen. Die jongen moest een echt Kijk-kind zijn, waarom anders zou hij vol belangstelling naar de grafiekjes van zijn stem zitten kijken. Ik veranderde zijn stem een ietwat, zodat hij als een meisje klonk. ‘Maar dat ben ik niet,’ klonk het verontwaardigd. Hij moest er zelf om lachen. De zon scheen hoog, maar wij waren met een computer aan het spelen.

Een vrouw van begin dertig kwam naar ons gelopen. ‘Waar was je nu?’ vroeg ze op strenge toon, ‘Ik was zo ongerust over je. Er had wel van alles kunnen gebeuren.’ Nu pas keek ze ook mij aan. ‘Oh hoi Edwin, hoe gaat het met je? Hij stoort je toch niet, he?’ Plots herkende ik haar, dat was toch wel lang geleden. ‘We zitten op de speelweide, kom je anders even langs?’ Later misschien. ‘Neem je hem dan ook meteen mee, anders ben ik hem straks nog kwijt ook,’ zei ze lachend, terwijl ze weer terugliep.

‘Toen Paps wegging… ze is zo streng voor me…’ Hij maakte zijn zinnen niet af, maar ik begreep zijn woorden. En terwijl we spraken over vele dingen, dwazen en prinsen, zei hij dit tegen mij: ‘Het mooiste dat je ooit zult leren is gewoon te beminnen en terug bemind te worden.’