nachtgedachten

Gisteren is Jezus gekruisigd. Door de wimpers van haar ogen tuurt ze uit het raam van hun woning over de grote leegte van het Zuiden, dat in de jaren haar thuis geworden was. Soms verbeeldt ze zich dingen te zien die er niet zijn, zoals gele kentekenplaten op de bus voor haar. Ze had er toch echt zelf voor gekozen, met heel haar hart nog wel.

In de verte hoort ze een auto aankomen, dat zullen haar man en kinderen zijn. De kerkdienst is afgelopen en nu komen ze haar halen voor de familiebrunch. Hun godsdienst is het enige, dat ze geweigerd had over te willen nemen. De kinderen zijn hervormd opgevoed, wat dat dan ook moge zijn, maar gaan eens in de zoveel tijd ook naar hun kerk. En het is niet dat ze wil klagen, ze heeft het best goed. Het ontbreekt haar aan niets.

Zijn familie heeft haar van het begin af aan als een van hen beschouwd en ingelaten in alle familiegeheimen. Het is gewoon, dat ze zich soms toch buitengesloten voelt. Dat ze beseft, dat ze niet hier geboren en opgegroeid is. Dat haar Spaans niet goed genoeg is, dat ze zich daarom soms niet serieus genomen voelt. Maar ze heeft het toch goed, wat heeft ze te klagen?

Thuis was ze iemand geweest, de kinderen op het werk luisterden graag naar haar en vertrouwden haar ook. In het begin had ze de hoop, dat ze hier een nieuw begin zou kunnen maken. Dat ze de taal wel snel zou oppikken. Dat de kinderen hier weliswaar een andere taal spraken, maar dat het even zo goed kinderen bleven. Ze bleek nog niet eens aan het werk te mogen gaan, waardoor ze na een tijd in een heel andere sector terecht gekomen was. Ze wil niet klagen, echt niet.

Ze tuurt door de wimpers van haar ogen uit het raam van hun woning. Het zand stuift op, de auto komt voor het huis rustig tot stilstand. Haar jongste dochter roept, dat ze het eerste ei al gevonden heeft. De lieverd houdt een paarsgekleurd exemplaar in haar linkerhand. Ze hoopt dat haar dochter die niet op zal eten, die moest er nog van vorig jaar liggen. Ze grimlacht. Ze houdt van haar man en kinderen, maar weet soms niet zeker of dit het gemis van haar thuis wel waard geweest is.