nachtgedachten

Op een vrije dag en met dit prachtige weer riep de zon me naar buiten. Na het ontluisterende bezoek aan de tandarts van vanmorgen verdiende ik wel iets leuks.

Met in mijn tas wat achterstallige correspondentie, een schetsboek en wat andere zaken waarvan ik dacht dat ik die wel eens nodig kon hebben vertrok ik lopend naar het park vlak bij mij in de buurt.
Ik was niet briljant met mijn idee om naar het park te gaan.

Moeders, kinderen en bejaarden (al dan niet met buggy of rolstoel) hadden hetzelfde bedacht.

Iets harder liep ik. Nog iets harder en ik zou het halen berekende ik snel. Gelukt! A-sociaal ging ik in het midden van het bankje zitten en legde mijn tas naast me. Ha, ik had een plek! De moeder met buggy en gsm had het nakijken.

Vijftien minuten zat ik, op zijn hoogst, achterover geleund met mijn gezicht in de zon. Een beetje doezelend, een beetje dromend. Een fijn bankje op een fijn plekje had ik uit gezocht.

Toen ineens 2 keer een *plons*, een boos geschreeuw en een huilend kind.
Snel viste ik mijn fototoestel uit mijn tas en maakte een foto van 2 drijvende rode kinderschoentjes in de vijver van het park.
Waarom ik een foto maakte vroeg de moeder mï¿œt buggy en beteuterd kind.

Ja, waarom eigenlijk?

Helaas ben ik (nog) niet in het bezit van een digitale camera. Anders had ik U als lezer mee laten genieten. Een foto van de moeder die de kinderschoentjes met een tak uit de vijver probeerde te halen was ongetwijfeld leuker geweest, maar die durfde ik niet te maken.