nachtgedachten

Vandaag wordt ze ontslagen en dat is een goed iets. Vier weken geleden schrikte ze op van de enorme pijnen in haar rechterzij. De huisarts hoopte op een blindedarmontsteking, maar de specialist in het ziekenhuis zag op de foto, dat een nier niet werkte en waarschijnlijk nooit gewerkt heeft. Het lichaam had dat niet helemaal door en stuurde alles er nog steeds heen. Ze kwam in een kamer alleen te liggen, voorzien van radio, televisie en zelfs een eigen telefoon. Niet dat ze de eerste dagen te spreken was, ze lag aan allerhande apparaten en aan het infuus. Zowel tegen de pijn als om enigzins aan te sterken, in de week ervoor had ze nauwelijks kunnen eten of drinken. Tijdens de operatie is de ene nier er uitgehaald, waarna we haar de dagen erna langzaam maar zeker hebben zien opknappen. Vandaag wordt ze ontslagen en dat is een goed iets. Het zal nog duren, maar uiteindelijk zal ze weer de oude worden. En dat hoeft ze zeker niet alleen te doen.

U moet weten, ze heeft voor me gezongen. Niet dat ze dat nu zo goed kon, maar het was wel heel erg lief. Naast me op de bank ging ze zitten en zei, dat het allemaal heel erg lekker geweest was en dat ze iets terug wilde doen. Niet eens uit dankbaarheid of misplaatst schuldgevoel, maar gewoon omdat ze er zin in had. Zo is ze, waarom je anders voordoen? Toen ze op mijn schoot zitten ging, botsten onze brillen. Het was niet als in de film, eigenlijk heel erg bijzonder. Iets dat je niet na kan vertellen, omdat toch niemand gelooft dat zoiets gebeuren kan. Erin McKeown zong op de achtergrond en het voelde even of we smoorverliefd op elkaar zouden worden, terwijl we wisten dat dit geen stand houden kon. Dat het morgen voorbij zou zijn. Dat we dit moment zouden gaan vertellen en dan moesten uitleggen, dat dat soms alles is dat er is. Dat niet altijd alles voor eeuwig is en dat ook dat fijn zijn kan. Ze legde mijn hoofd in haar handen en begon te zingen.