nachtgedachten

Wandelend door de gang van de afdeling zag ik een deur openstaan en ik kon mezelf niet tegenhouden even naar binnen te kijken. “Waarvoor lig je hier?”, vroeg ik haar en probeerde met al mijn wil de aandacht te blijven vestigen op haar gezicht. Ze lag op bed te luisteren naar de radio, maar zette haar hoofdtelefoon even af en vertelde met haar Turkse tongval, waarvoor ze hier was. Mijn wil won bijna. Ze gaf me haar hand en ik plaatste mijn lippen er licht op. Dat ze er niet lang in zou hoeven liggen. Dat ik mijn moeder de beste wensen moest geven. Haar familie hoorde ik de gang opkomen, waarop ik de kamer uitsloop. “Ze is mooi, nietwaar?”, vroeg een zuster. Mijn hand wreef over mijn nek en een zucht verliet mijn mond. “Jammer, dat ze morgen waarschijnlijk al ontslagen zijn zal.”