nachtgedachten

Naar de zee wil ik ’s avonds graag kijken. Vooral als de golven hoog zijn en het water al schuimend het strand bereikt, dan wil ik naar de zee gaan en urenlang in het donker luisteren naar het geweld. Luisteren naar de woeste branding. Those lost at sea and never found. Het maakt me rustig en rusteloos tegelijk, iets dat ik nimmer begrijpen zal. Iets dat binnenin gevangen zit, maar nog niet bevrijd wil worden.

We liepen over de pier naar het verste punt de zee in. De overgang naar de uitkijktoren was afgesloten, maar we konden wel bovendeks gaan en hadden daar een prachtig uitzicht op de huizenhoge golven, die zich bijkans over de schelpenwinkel heen wierpen. Het was machtig dat te zien. ‘Als we op de reling gaan staan, dan kunnen we zo het water inspringen.’ Ze keek me daarbij aan, maar diep binnenin mij zit iets nog immer gevangen. En ik zit te vast aan het hier, dat ik niet loslaten kan.