nachtgedachten

‘Je bent wel aardig, maar…’
‘Je bent te lief voor mij…’
‘Het is beter, dat we…’

Laat ‘r dan gewoon zeggen, dat ze een pleurishekel aan me heeft en dat ze me nooit van haar leven meer zien wil.

Gestopt was ik. Voor even, maar ik was echt gestopt. Elke dag dat ik sindsdien een rondje webloggers maakte, kon ik zonder blikken of blozen TimmieTV lezen zonder op fragment te willen klikken. Na tot in de nacht druk in de weer geweest te zijn met opnamen van kinderstemmen (wat dubbel plezant werk was, omdat ik de opnamen zelf met mijn mdspeler gemaakt had), wilde ik dan eindelijk eens een keer naar bed gaan.

Alvorens besloot ik toch nog even internet op te gaan. Niemand op de msn, niemand echt iets nieuws geschreven en daar verscheen opeens de muziekquiz, als een neonlichtreclame in een oase van nachtelijk donker. Mijn wil was zwak, de klik reeds gemaakt en het geluid uit de boxen. Echt, is er dan geen zelfhulpgroep voor deze arme ziel?

Op het moment doe ik de dingen niet helemaal goed. Of niet helemaal in de goede volgorde, misschien is dat het meer. En dat brengt mensen dan weer in verwarring. Net zoals eigenlijk dit stukje dat ook weer doet. Maar voor de rest gaat het eigenlijk wel aardig. Alleen zou ik op het moment de tijd even terug willen draaien en dan wel de dingen in de juiste volgorde doen. Dan zou het meer hout snijden, zo u wilt. Dan zou ik wel het juiste signaal af hebben kunnen geven. Nu lijk ik alleen verwarring geschapen te hebben. Of desinteresse. En dat was eigenlijk niet helemaal de bedoeling. En niet in de goede volgorde. Wellicht maakt dat dan uiteindelijk helemaal niet uit. Als u het nog wel begrijpt, dan mag u het me komen uitleggen.

Het was een donderdag en de regen kwam als een warme douche naar beneden over haar hele lichaam. Plotseling stopte de regen. Ze zag de waterdruppels nog wel voor haar, maar voelde ze niet meer. Ze keek opzij, een man liep naast haar. Zijn paraplu hield haar droog, terwijl hijzelf bijkans verdronk. Ze moest er om lachen. Hij zag er aardig uit, charmant ook. En ze kon het waarderen, dat hij zo aardig voor haar wilde zijn. Er was in een lange tijd niemand zo aardig voor haar geweest. Ze beet op haar lip linksonder, om haar emoties de baas te kunnen. Ze hadden afspraakjes, zoals dat heet, naar een toneelstuk van Gerard Jan Rijnders, een concert van het Kronos Quartet met Philip Glass, een film van Wim Wenders. Over een engel, die mens worden wilde uit liefde voor een vrouw. Hij was haar Damiël. En hij bracht de vreugde van het verliefdheid zijn terug in haar lichaam. De vreugde, die ze schokkend en snakkend naar adem tot zich nam, totdat hij bezweet het hoofd in haar schoot deed liggen. Hem wil ik mijn leven toevertrouwen, besloot ze, hij zal het begrijpen.

Een dag kwam hij thuis en ze zat aan de keukentafel. Een grote pot thee stond op tafel, ze had ook koekjes gehaald. Een brief van het ziekenhuis had ze in haar handen. Ze vroeg hem te gaan zitten. Ze wilde hem iets vertellen, iets belangrijks. Volgende maand heb ik een endoscopie, begon ze, dat is een onderzoek waarbij ze mijn darmen gaan onderzoeken. Ze probeerde hem uit te leggen, dat ze een chronische aandoening had aan haar dikke darm en dat die ziekte colitis ulcerosa heette. Ze vertelde hem over tien jaar geleden, een tijd waarin ontdekt werd, dat er iets mis was. Ze vertelde hem over bloedverlies, krampen, immer moe zijn en altijd zorgen dat je een extra bij je hebt. Over je altijd bewust zijn, wat je eet en drinkt. Over pijnlijke onderzoeken, waar ze meestal een week van bekomen moest. Dat ze na verloop van een aantal jaren dankzij de medicijnen een redelijk normaal leven heeft leren te leiden, al waren er altijd een aantal beren op de weg. Maar de beren waren nooit moeilijk te omzeilen geweest. Bij elke zin die zij sprak, zag zij hem van haar verwijderen. Ik heb je het niet eerder verteld, vervolgde ze, omdat ik wilde dat je me eerst beter zou leren kennen. Ze voelde hem onder haar woorden wegglipen. Dat je kon zien, dat ik een normaal mens ben. Met wat kleine ongemakken misschien, maar die zijn er vooral voor mijzelf. En ik wil je vragen, om volgende maand met mij mee naar het ziekenhuis te gaan. Hij was al weg, voordat hij de deur bereikt had. Ik moet er even over nadenken, zei hij zacht, heb even tijd alleen nodig. Hij liep de nacht in, een hond blafte.

Ze pakte haar bord van de tafel om het af te wassen en vervloekte zichzelf te denken, dat iemand haar accepteren zou. Het bord viel. Ze schrok van haar eigen woorden. De blauwe scherven lagen verspreid over de keukenvloer. Ze probeerde de scherven op te ruimen en haalde daarbij haar vinger open. Laat mij dat maar doen, zei een mannenstem. Ik heb erover nagedacht en wil niet zonder je, maar dan zul je me moeten leren om te gaan met je ziekte. Ik was bang je te verliezen, hoorde ze zichzelf zeggen, in het echt blijven ze toch altijd weg? Dit is dan ook een sprookje, besloot hij en ze nam hem in haar armen.

1: Voor wie koopt U het liefs cadeautjes?
Niets vind ik leuker dan om cadeautjes te geven aan de mensen om wie ik geef. Dat klinkt misschien heel klef, maar het is zo leuk. Ontvangen is een heel ander verhaal. Dan trek ik een beteuterd gezicht en vraag me oprecht af, waar ik dat dan in hemelsnaam aan verdiend heb. Weet me er dan meestal geen raad mee, en wil dan iets terug doen. Schijnt niet de goede reactie te zijn. Met kaartjes heb ik dat probleem dan weer niet, die ontvang ik graag.

2: Welk merk wasmiddel gebruikt U meestal?
Loop ik even naar de badkamer voor U: AH Utra Wasmiddel, Robijn Black Velvet, Robijn Optimal Color, Biotex Handwas & Inweek, Biotex Vlekkendepper en AH Wasverzachter Meibloesem.

3: Wat voor schoenen draagt U het liefst?
Mijn voeten hebben een beetje moeilijke maat (zevenenveertig), dus mijn keuze is een ietwat beperkt. Maar het liefst draag ik instappers of een paar classic Puma’s in zwart met witte strepen. De eerste zijn zo heerlijk comfortabel en je trekt ze ook zo makkelijk uit, de tweede zitten en staan goddelijk (en dat is heel wat voor dat stel rijnaken onderaan mijn benen) en zitten nog beter. Die twee dus. Hierbij moet ik wel verraad plegen aan de edele strijd van heer Wasbeer, want daar passen slechts zwarte sokken. En niet altijd, maar wel met plezier, mijn paar veiligheidsschoenen van Dr. Martens. Met grijze wollen sokken van de Hema, maar dat spreekt voor zich. Dat mag ik tenminste hopen…