nachtgedachten

De tentstokken kwamen uit de zak en het doek werd op het grasveld uitgelegd. De zon scheen hoog op die Goede Vrijdag en uit de radio klonk de Top100 Aller Tijden. Mijn vader was nog die grote stoere man, die elke tent wel op kon zetten. En ik was nog de kleine waterdrager. Emmers heet water werden gehaald en de sponzen gingen in het sop en op de ladder ging hij om het dak van de caravan te doen blinken.

‘Black Betty,’ schreeuwde ik mee met de radio, ‘Black Betty bammalam’. ik had geen flauw idee wat ik aan het zingen was, maar ik was wel mooi samen met mijn vader aan het schreeuwen. Samen met mijn vader de caravan schoon aan het maken. De voortent werd voorzichtig door de sleuf van de caravan gehaald, waarna het tijd was voor een boterham.

‘And they follow the races and pay out the gains, with no show of outward emotion.’ We zongen het zachtjes mee, zo mooi. De plastic bekertjes voor de koffie gingen na gebruik in de vuilniszak en de stokken werden in gereedheid gebracht voor het grote werk.

A Forest bracht ook donkere wolken in de samenwerking met mijn vader, want dit moest allemaal secuur gebeuren en dat was wel eens een probleem voor deze kleine waterdrager. Maar bij de eerste tonen van Stairway To Heaven stond daar een blinkende caravan te stralen in de zon met de voortent er strak voor, klaar voor een fijne zomer in de kop van Noord-Holland. Wat was ik trots op mijn vader. En dat ben ik nog steeds, elke keer dat ik hem zie. Dat is mijn paps, zeg ik dan fier, mijn paps is dat.