nachtgedachten

Druilerig weer was het en slenterend baande ik me een weg naar het Leidseplein. Mijn tante werd die zaterdag vijftig en een mooie verjaardagskaart was toch nog gevonden in Waterstone’s. Peinzend liep ik tegen menig persoon op, peinzend over wat te schrijven aan een Sara. De 10 was net voor mijn neus weggegaan. Op de halte was een meisje bezig een medewachtende een enquête af te nemen. Over het openbaar vervoer. De vrouw, overduidelijk uit Oud-Zuid, had duidelijk geen zin. Haar tram kwam eraan, het was inderdaad de zeven, en ze stapte zonder excuses in, het meisje achterlatend met een half onderzoek. ‘Hoeveel moet je er nog vandaag’, vroeg ik. Ze antwoordde dat ze er eigenlijk nog vijftig zou moeten doen, maar dat dat op een dag als deze en een overstapplaats als het Leidseplein nooit zou lukken. Alhoewel mijn tram eraan kwam, gingen we zitten op het bankje. Je moet wat over hebben voor collega’s, nietwaar?