nachtgedachten

Te vroeg was ik wakker. Kon en wilde niet meer slapen. De kerktoren sloeg zes. Ergens speelde zachtjes iemand viool. Een diepe zucht voldeed om het dekbed naar het uiteinde te gooien. Het was nog net donker en ik stootte mijn hoofd aan het wasrek. Handdoek pakken, washand erbij en op de droger leggen. ’s Morgens werkt zo een automatische piloot perfect, werkte dat in het hele leven maar zo. Licht aan in de keuken, ketel op het vuur en honing in het theeglas.

Even gaan zitten, de radio aangedaan. Louter ellende en het lijkt alleen maar erger te worden. Er is gewoon geen reden om iemand zomaar te beschieten, zomaar in brand te steken, zomaar te molesteren. En al was er een reden, dan nog kan die niet geldig genoeg zijn. Ik haal de ketel van het vuur en giet het hete water in het glas. Niet vergeten vandaag nieuwe yoghurt te halen. Die goedkope van de Albert Heijn lijkt iets teveel aangelengd te zijn met water. Daarom is het waarschijnlijk ook goedkoper.

Diepe zucht. Douchen. Wisseren. Afdrogen. Met scheren haal ik me open, maar niets dat een klein stukje nat keukenpapier niet verhelpen kan. Automatische piloot. Ik lees op internet dat een jongen en een meisje geslagen zijn met een honkbalknuppel vanwege een uitwijkmanoeuvre. De honing lost op in het hete water van de thee. Mijn Liga lost er ook in op. Sommige dingen wil ik nog wel verwachten.

De radio gaat uit, net als de computer. Er is slechts zoveel ellende te verdragen op een ochtend. Achter me trek ik de deur dicht, mijn buurman groet me vriendelijk. Je kunt maar beter je wereld zo klein mogelijk maken, dan blijft het een vriendelijke. Een illusie, maar dan wel een mooie.

Bijna vier jaar geleden liep je van de afdeling. je liep naar het station, niemand hield je tegen. Zou ik dat wel gedaan hebben, was ik je tegengekomen? De trein heeft je niet gemist. Jij wel een illusie.