nachtgedachten

Gister heeft een prinses voor ons gezongen. Eerst aarzelde ze nog een beetje, keek wat in de rondte, waarna een meer dan schone stem de harten van ons vervulde. Ze had wellicht zich nog willen verontschuldigen. Dat het niet perfect was, zo allemaal. Ze had mogelijkerwijs ons naderhand de misplaatste noten nog willen aanwijzen. Het zij ons vergeven, wij hebben het niet gehoord. Welhaast betoverd door het gevoel, welke zij in haar stem te leggen wist, liet ze ons een moment daarin verpozen. Het moment dat ze met haar fiets de nacht in verdween, deed deze gewone sterveling ongewild wensen, dat een prins op haar wachten moest. Of op zijn minst een stoere brandweerman.